صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٨ - نخستين گفتار از مرحوم آيت الله , مصلح بزرگ , امام سيد عبدالحسين شرف الدين

بكار برد در حديبيه نيز بعضى از ياران نزديك پيامبر , او را بر اين صلح نكوهش كردند , همچنانكه در ساباط ياران و دوستان نزديك امام حسن ولى تصميم راسخ او از اين نكوهش سستى نگرفت و سينه اش تنگ نشد

و پس از خود نيز اين خط مشى را همچون نمونه ئى براى امامان نه گانه - پس از دو سرور جوانان بهشت - بيادگار گذاشت و آنان با الهام از اين نمونه , سياست حكيمانه و مدبرانه ى خود را كه در هنگامه ى شرارتها با آرامش و متانت رهبرى مى شد , انتخاب كردند در حقيقت اين روش , گوشه ئى از سياست هاشمى خاندان پيامبر است كه مبناى آن هميشه بر پيروزى حق بوده نه پيروزى شخص

امام حسن با اين صلح توانست در سر راه معاويه , دشمن نهانى از خود او بسازد و بدست خود او وسائل سقوطش را فراهم كند و امكان يافت كه دژ آهنين بنى اميه را با سوهانى از خود ايشان , قابل نفوذ سازد و در نتيجه پيروزى ايشان را بى اثر و بيهوده گرداند

طولى نكشيد كه نخستين ماده ى قابل انفجارى كه بوسيله ى امام حسن در شرائط صلح كار گذارده شده بود , بدست خود معاويه منفجر گشت آنروزيكه قواى عراق در نخيله به سپاه معاويه پيوست , وى در حالى كه مست باده ى پيروزى بود , به خطبه برخاست( : اى اهل عراق ! بخدا سوگند كه من بخاطر نماز و روزه و زكوه و حج با شما نجنگيدم , جنگ من با شما فقط براى حكومت بود و خدا مرا به مقصودم رسانيد با آنكه شما نمى خواستيد . ! اينك بدانيد : تمام امتيازاتى كه به حسن بن على داده ام از هم اكنون زير پاى من است) ! و چون كار بيعت بپايان رسيد , دوباره خطبه ئى خواند و در آن از على ( عليه السلام ) ياد كرد و باو و امام