صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٠ - نخستين گفتار از مرحوم آيت الله , مصلح بزرگ , امام سيد عبدالحسين شرف الدين

و گشايش درخشان را فراهم آورد , شعله ى شرارت و فساد باند اموى فرو نشست و تمايلات ابوسفيان و يارانش منكوب و مقهور گشت و ببركت فرقان حكيم و صراط مستقيم و هم شمشير براى محمد كه هر مقاومتى را در هم مى شكست , حجاب بطلان از چهره ى حقيقتى كه پيامبر از جانب خداوند آورده بود , كنار رفت

اينجا بود كه ابوسفيان و فرزندان و يارانش چاره ئى بجز تسليم نديدند چه , بدينوسيله مى توانستند جان خود را - كه در صورت مقاومت بر باد ميرفت - حفظ كنند اين بود كه بظاهر ايمان آوردند ولى دلشان از دشمنى محمد مالامال و سينه شان از آتش كين وى جوشان بود و پيوسته دسيسه ها و كينه ها بر ضد او فراهم مى آوردند پيامبر خدا با اينكه از دشمنى نهان آنان بى خبر نبود , با كمكهاى مالى فراوان و گفتار و كردار محبت آميز در جلب دوستى ايشان ميكوشيد و بدين اميد كه شايد اصلاح و هدايت شوند , هميشه با سينه ئى باز و چهره ئى گشاده با آنها روبرو مى شد عينا همان روشى كه با ديگر منافقان و بدخواهانش داشت

اينگونه رفتار پيامبر موجب شده بود كه ايشان بناچار , دشمنى خود را با وى نهان بدارند و از ترس يا طمع , پوششى از تظاهر به دوستى , بر اين كين و بدخواهى بيفكنند و اين وضع موجب گشت كه مردم تدريجا( باند اموى) را حتى در زادگاه و موطن كوچكش - مكه - بدست فراموشى بسپرند

در ميدانهاى فتح و پيروزى پس از رحلت پيامبر - صلى الله عليه و آله - امويان فقط باين شناخته شدند كه از خاندان پيامبر و صحابه ى اويند

بعدها كه براى مردمى از غير خاندان پيامبر , اين فرصت پيش آمد كه مسند نشين و جانشين او شوند , معاويه توانست در سايه ى ايشان , به چهره ى :