فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٠٥ - داد و ستد خردسالان درنگاه محقق اردبيلى محمد رحمانى

گرفتن آنها؛ زيرا خداوند اولياء را از دادن اموال بدانها بازداشته است.

نقد

گرچه در روايت و ديدگاه مفسران، سفها از جمله برخردسالان و يتيمان تطبيق شده ولكن از آن جهت اينان مصداق سفيه‌اند كه رشد كافى را در اداره امور خويش‌ندارند، نه از آن جهت كه از نظر سنى به حد معينى كه شارع تعيين كرده (در دختران نه سال كامل و در پسران پانزده‌سال كامل) نرسيده‌اند.

شاهد بر اين، چند مطلب است از جمله: ١. روايت على بن حمزه از امام صادق كه در پاسخ سوال ازتفسير آيه فرمود: مقصود يتيمان است كه نبايد اموالشان بدانها داده شود، تاهنگامى كه بر رشد آنها آگاه شويد. (٢٠)

ملاحظه مى‌شود كه امام يتيمى را كه به حد رشد نرسيده، مصداق سفيه دانسته است.

٢. اهل لغت سفيه را به معناى جهل و نقص در عقل كه هماهنگ با نداشتن رشد است، معنى كرده‌اند، به عنوان‌نمونه:

ابن اثير مى‌نويسد: السفيه: الجاهل. (٢١)

فيومى مى‌نويسد:

و السفه: نقص فى العقل. (٢٢)

پس آيه، باز مى‌دارد از دادن اموال به كم خردان و ناآگاهان كه عبارتند از كسانى كه رشد فكرى و عقلى ندارند.

٣. طبرسى مى‌نويسد: