فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١١ - باروريهاى مصنوعى و حكم فقهى آن آيت اللّه محمد يزدى

زن و مرد، ناسازگارى دارد، چونان كه با روايات حاكى‌از لزوم حفظ نسب نيز در ناسازگارى است.

اما اثبات چنين مدعايى دشوارتر از آن مى‌نمايد كه دريا را به كفچه پيمودن؛ چه، اين روايات همگى به زنا و حداكثرافزون به آن، به توليد فرزند حرام از نطفه، هر چند به غير زناو با شيوه‌هايى چون تماس بدنى يا ريختن منى به درون رحم، بدون نزديكى، نظر دارند، در حالى كه گونه مورد بحث ما،هيچ ارتباطى با اين عنوانها ندارد. حرام بودن مطلق تضييع منى نيز، چيزى است كه روايات جايز بودن عزل، با فراوانى و درستى سندى كه دارند (١٥)آن را رد مى‌كنند.

در مساله نسب دو احتمال وجود دارد:

احتمال نخست:اين كه تنها ملاك، نطفه باشد، يعنى دو جزء از آب مرد و زن كه از پشت و پهلو بيرون مى‌آيد و جنين ازتركيب آنها با يكديگر حاصل مى‌شود.براى اثبات اين احتمال، استدلال به آيات و رواياتى چند ممكن است:

الف. آيات:

١. {أيحسب الانسان ان يترك سدى. ألم يد نطفة من منى‌يمنى. ثم كان علقة فخلق فسوى. فجعل منه الزوجين الذكر والانثى } . (١٦)

آيا انسان مى‌پندارد بيهوده واگذاشته مى‌شود؟ آيا نه آن كه نطفه‌اى از منى كه بيرون داده مى‌شود بود و سپس‌علقه شد و آن گاه او را به اندام درست بيافريد و از او دوجفت نر و ماده برآورد؟ ٢. {هل اتى على الانسان حين من الدهر لم‌يكن شيئا مذكورا.انا خلقنا الانسان }