ديدگان آن احمق از مجراى رخسارش به همان كاسهء سفالين سرازير كند كه اگر قطره اى از آن را در راه شناخت دردهاى خود و انسانهاى جامعه اش مى ريخت و با اخلاص و كوشش جدى به جستجوى درمان آنها مى پرداخت ، به تقليل دردها و پيدا كردن درمانها موفق مى گشت . خلاصه بحث و گفتگو در اين كه ما با امور دنيوى چه مقدار و چگونه ارتباط برقرار كنيم در اين كرهء خاكى و با تفكر و تعقل اين انسانها به جائى نخواهد رسيد ، مگر اين كه مبنا و بنياد يا علل اوليهء ارتباطهائى را كه با امور دنيوى برقرار مى كنيم ، به دست بياوريم ، اگر در اين مسأله درست بينديشيم و بخيالات و وساوس ذهنى تكيه نكنيم به اين نتيجه خواهيم رسيد كه مبنا و بنياديا علل اوليهء اين ارتباطها يا ضرورتهاى مادى و معنوى است و يا مى خواهمها به طور عموم . اگر ضرورتها را اصل قرار بدهيم ، بدانجهت كه ملاك ضرورتها بدست آوردن امكانات حركت شخصيت آدمى در مسير حيات معقول در طلب شايستگيها و كمال ميباشد ، لذا به وجود آوردن ارتباط آزاد با امور دنيوى لزوم پيدا مى كند و در نتيجه گسترش ارتباط شخصيت با امور دنيوى محدودتر مى گردد و همان طور كه در منابع معتبر اسلامى آمده است ، با كفايت كردن يك فرش براى زندگى ، شخصيت را براى بدست آوردن فرش دوم ، تنزل نمى دهد ، زيرا ميداند همان گونه كه امير المؤمنين عليه السلام در جملات مورد تفسير مى فرمايد « هر كس كه به تكاثر امتيازات اين دنيا مبتلا گشت ، بر عوامل هلاك خويشتن افزود و سپس در اندك زمانى هم از وى جدا گشت . » و اگر مى خواهمها را مبنا و بنياد و علت قرار بدهيم ، به اين معنى كه بگويم : « هرچه را خواستم اگر قدرت داشته باشم بايد با آن شيء ارتباط » از آن من « برقرار كنم در اين صورت است كه هويت شخصيت مانند مادهء مايع خواهد گشت كه تعين آن وابسته به ظرف است و اگر در سطح زمين باشد هر طرف كه نشيب است به آن طرف سرازير مى گردد .
اگر بخواهيم تشبيه ما در اين مورد تا حدودى كاملتر باشد بايد مقدارى آب را تصور كنيم كه در سطح زمين به جريان مى افتد و به طرف نشيب سرازير مى گردد و آن نشيب داراى موادى مانند خاك و آرد و انواعى از پودرها است كه آب را به خود جذب مى كنند و به صورت گل و خميرهائى متنوع در مى آيند و بدين ترتيب آب تعين مشخص خود را از دست مى دهد .