الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣١١ - احتجاج امام صادق ع بر زنديق

واحد أكبر گرديد و بوسيلهء انكار مستوجب عذاب و آزار باشد ليكن چرا عذاب و عقاب عارف موحّد كه او را يكتاى بىهمتا داند ، و شناسا بحال ايزد تبارك و تعالى باشد نمايد ؟
حضرت امام الصّادق الأمجد جعفر بن محمّد عليهم السّلام فرمود كه حضرت ربّ الأرباب منكر الوهيّت ذات واحد خود را معذّب بعذاب و عقاب أبد گرداند و مقرّ بذات كامل الصّفات خود را بواسطهء ارتكاب معصيت عذاب و عقاب بجهت عمل آن خطيئت نمايد كه ترك ما فرض الله نمود و چون خداى بيچون آن عاصى را بقدر فعل معاصى عذاب كشد بعد از آن آن بنده را از نيران بيرون آورده * ( جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ ) * داخل گرداند و بوصال حور و رضوان مبتهج و شادمان سازد * ( وَلا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً ) * .
زنديق گفت : يا أبا عبد الله عليه السّلام ميان كفر و ايمان هيچ منزلهء واضح و عيانست يا نه .
حضرت امام الانس و الجانّ فرمود كه : هيچ منزلت ظاهر درخشان - ميان كفر و ايمان نيست .
زنديق گفت : ايمان چيست و كفر كدام است ؟
حضرت امام عليه السّلام فرمود كه : ايمان عبارت از تصديق مهيمن سبحان است در آنچه از بنده غايب و پنهان بود از عظمت خداى تعالى مثل تصديق آنچه آن را ببيند و مشاهده كند و كفر عبارت از انكار ذات حميده صفات حضرت غافر الخطيّات است .
زنديق گفت : يا أبا عبد الله عليه السّلام شرك كدام و شكّ بچه كيفيّت و انجام است ؟