الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ١٥٨ - ذكردر بيان احتجاج امام الشّهيد أبى عبد الله الحسين عليه الصّلوة و الثّناء از وصول بكربلاء با أهل كوفه بعد از آنكه آن سرور بوسيلهء مكتوبات و استدعاى آن قوم شوم بآن مرز و بوم آمده بود
عذاب و بلاى گوناگون گرفتار و بلعنت ملعون گرداند .
ليكن بوثيقهء * ( وَلَعَذابُ الآخِرَةِ أَخْزى وَهُمْ لا يُنْصَرُونَ ) * ربّ العزّت موقوف عقاب بآخرت داشته چه عذاب آخرت أشدّ و أخزى و آن عقاب بشما أليق و أحرى است .
بايد كه شما بآن مهلت خيال خفّت عذاب و نكال در يوم لا ينفع فيه بنون و لا مال مكنيد زيرا كه در نزد عزّ و جلّ مثل اين عمل حقير نيست و اين كار ناشايستهء جمعى سيهروزگار در نزد ايزد جبّار بغايت عظيم و دشوار است و حاشا و كلَّا كه ترس عدم پرسش اين چون از حضرت عادل بيچون متصوّر باشد .
و اين ستم و ظلم را كه بر ما اهل بيت رسول مجتبى واقع شده بىانكار و الحاد حضرت خلَّاق العباد لبالمرصاد بفرياد ما مستغاثيان بعدل و داد رسيده ، دلهاى حزين و سينههاى غمگين ناشاد ما را در آن روز شاد و آباد خواهد گردانيد .
بعد از آن بضعهء امام انس و جان شروع در انشاد و بيان اين كلمات منظومه نمود .
شعر :
< شعر > ما ذا تقولون اذ قال النّبىّ لكم ما ذا صنعتم و أنتم آخر الامم بأهل بيتى و أولادى و تكرمتى منهم اسارى و منهم ضرّجوا بدم ما كان هذا جزائى او نصحت لكم ان تخلفونى بسوء في ذوى رحمى انّى لأخشى عليكم أن تحلّ بكم مثل العذاب الَّذي أودى على ارم < / شعر >