الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٥٢ - ذكردر بيان احتجاج امام الخلائق أبى عبد الله جعفر بن محمّد الصّادق عليه السّلام در أنواع علوم دينيّه بر أصناف بسيار از أهل ملل و ديانات از هر ديار

بسوى خلق خود از انس و جانّ يا غير ايشان بود بلكه تمامى خلقان محتاج و مفتقر بسوى واهب ذى الجود و الاحساناند .
سائل گفت : يا أبا عبد الله هر گاه استيلاى ربّ العلى در أرض و سما مساوى و بيك اندازه باشد .
پس چه فرق است ميان آنكه كف دستها در وقت دعا مرفوع بطرف سما يا منخفض بنحو غبرا باشد ؟
حضرت أبو عبد الله عليه السّلام فرمود كه : در أرض و سما علم و احاطه و قدرت ربّ العزّت بىشبهه مساويست ليكن خداى عزّ و جلّ أمر أوليا و عباد هر مكان و محلّ برفع ايادى ايشان بسوى آسمان بجانب عرش حضرت رحيم الرّحمن نمود بواسطهء آنكه قادر منّان آن مكان را معدن رزق خلقان گرداند اى زنديق ما اثبات آن نموديم چنانچه قرآن و أخبار و أحاديث رسول آخر الزّمان هر يك مثبت آناند مثل قول نبىّ خاتم الرّسل كه فرمود : ارفعوا أيد - يكم الى الله عزّ و جلّ و به همين واسطه تمامى فرق امّت را مجمع به سوى حضرت او است .
و از جمله سؤال كه آن زنديق بآن امام با سعادت و اقبال نمود نيز يكى آنست كه : چرا جايز نباشد كه صانع عالم زياده از يكى باشد ؟
حضرت امام الخلائق أبو عبد الله جعفر بن محمّد الصّادق ( ع ) فرمود كه : بدان كه قول تو در باب آنكه ميگوئى خداى تعالى چرا دو تا نباشد حال خالى از آن نيست كه آن هر دو قديم و قوىاند يا هر دو ضعيفاند يا يكى قوى و ديگر ضعيف است .
پس اگر هر دو قوى باشند چرا هر يك ايشان دفع صاحب خود كرده