الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٧٤ - احتجاج امام صادق ع بر زنديق

حضرت مهيمن موجود بعد از اظهار عنود و جحود آن مردود او را لعن فرمود و اخراج از صفوف ملائكه و انزال بزمين نمود در حالتى كه آن مغضوب ايزد غفور ملعون مدحور بود و چون ابليس خسيس دانست كه بواسطهء - استكبار و استنكار سجدهء آدم ايزد عالم او را مردود أبدى و مطرود لا يزالى گردانيد و بواسطهء اين سبب او دشمن آدم و أولاد او صلَّى الله عليه و آله و سلَّم گرديد ليكن او را سلطنت بر أولاد آدم بغير حيله و وسوسه و خواندن بغير راه حضرت خالق البريّه أمر ديگر بيّن و ظاهر نيست و ابليس خود اقرار بمعصيت او با پروردگار و بربوبيّت ايزد غفّار نمود .
زنديق گفت : آيا بغير خداى تعالى كه معبود و لايق سجود است غير او هيچ أحدى سزاوار سجود نيست .
چون امام جعفر الصّادق عليه السّلام كلام باين مقام رسانيد .
زنديق گفت : آيا بغير خداى تعالى را سجود كردن جايز و رواست ؟
حضرت امام عليه السّلام فرمود كه : هر كه سجده بأمر خداى تعالى نمايد ، پس سجده براى خداى تبارك و تعالى نمود زيرا كه اين سجده آدم بحكم خداى قادر عالم است .
زنديق گفت : أصل كهانت از كجا است و مردمان خبر بخلقان چگونه بآن دهند كه در جهان حوادث چنين و چنان ظاهر و عيان خواهد شد ؟
حضرت امام الأمين النّاطق جعفر بن محمّد الصّادق ( ع ) فرمود كه :
در زمان جاهليّت كه زمان فترت أنبياء و رسولان بود چون كاهنى به منزلهء حاكم بود ، مردم محاكمه بسوى كاهنان مىآوردند در امور متشابهات كه در ميان خلقان سانح و عيان ميشد كاهن ايشان را مخبر و مطَّلع بر آن أشياء