الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٨٢ - احتجاج امام صادق ع بر زنديق

حضرت امام جعفر الصّادق عليه السّلام گفت : كه حضرت مهيمن علَّام تمامى خلق خود را بر صفت تكليف و اسلام ايجاد نمود و ايشان را أمر بخير و نهى از شرّ فرمود و كفر عبارت از فعل است كه چون فاعل مرتكب آن فعل گردد او را بعد از انصرام آن عمل كافر گويند و ايزد أكبر در هنگام خلقت ، و ايجاد بندهء او را بر صفت كفر و كافر خلق ننمود زيرا كه چون بنده بسنّ بلوغ و زمان رشد رسيد بر خداى عالم اتمام حجّت بر آن بنده لازم است لهذا به ارسال أنبياء و رسل عرض حقّ بر آن بنده از روى صدق نمود و آن نالايق قبول قول و اطاعت پروردگار خالق ننمود پس بواسطهء جحد و انكار حقّ - كافر خاكسار مطلق گرديد .
زنديق گفت : آيا جايز است كه قادر بصير بنده را مأمور بخير گردانيد بعد از آنكه او را مقدّر بشر بيشتر كرده باشد و حال آنكه آن بنده قدرت و استطاعت عمل خير و طاعت نداشته باشد و در آخرت آن بنده را عذاب به واسطهء آن معصيت نمايد .
حضرت امام جعفر الصّادق عليه السّلام فرمود كه : اى زنديق ، به درستى و تحقيق كه اين فعل از حضرت عزّ و جلّ و برأفت و عدل او سزاوار و يليق نيست كه بر بنده تقدير شرّ او و اراده آن أمر منكر كند و بعد از آن او را مأمور گرداند بچيزى كه خود عالم و عارف باشد بر آنكه بنده مضطرّ به شرّ قادر و مستطيع بر أخذ آن أمر نيست .
يا آن بنده را نهى و انزاع فرمايد از چيزى كه آن بنده متحيّر مضطرّ قدرت بر ترك آن نداشته باشد . پس آنگاه آن بنده را حضرت اله بواسطهء گناه ترك أمر او كه خود عالم بود بر آنكه آن بنده حيران را قدرت و استطاعت