الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٤٥ - احتجاج امام باقر ( ع ) بر شخصى در امامت و فضيلت امير المؤمنين ع

و همچنان تولَّا بعثمان بن عفّان و تبرّا از أعداء آن هر كه باشد لازم و عيان ميدانيد امّا چون أمر ولايت و امامت منتهى بعلى ( ع ) گرديد گفتند كه : ما را تولَّا بمحبّان على عليه السّلام است ليكن ما را تبرّا از أعداى علىّ در هيچ مكان و مأوى نيست بلكه ما دشمنان على را نيز دوست ميداريم .
يا عبد الله فكر نمائيد كه چون آن جماعت را گفتن اين مقال جايز و حلال باشد و حال آنكه رسول واهب متعال در حقّ علىّ عليه السّلام الملك الفعّال گويد كه : اللَّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله . آيا شما مىبينيد آن كس را كه او را أصلا معادات بأعداء و خاذل على ( ع ) نيست پس اين عمل با آن وصىّ خاتم الرّسل از روى انصاف و عدل نيست ديگر آنكه هر گاه كسى براى آن جماعت ذكر صنعت كه ايزد تعالى مخصوص به حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام نمود نمايند و گويند كه اين محمود بدعاى حضرت رسول واجب الوجود از پروردگار معبود و كرامت آن حضرت براى على بابت و موجود بود آن طايفه عنود و جحود منكر گردند و آنچه براى على ( ع ) و أولاد أمجاد ايشان است آن را در حقّ على و آل قبول ننمايند و آن را در حقّ أصحاب رسول صلَّى الله عليه و آله و سلَّم حضرت ذو الجلال قبول نمايند .
پس چه چيز ايشان را ممنوع گرداند از آنكه صفات كه براى جميع - أصحاب اثبات و انتخاب مينمايند ، آن صفات را در حقّ على ( ع ) و آل منع نمايند .