الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣٢٠ - احتجاج امام صادق ع بر زنديق

مهيمن سبحان خلق و ايجاد ايشان نمود لهذا حيّات و عقارب در نشاء آخرت بر آن جماعت بىشبهه مسلَّط و آن طايفه را بآن بلايا و شدّت مرتبط گرداند تا در نيران عالم وبال كه بواسطهء جحد و انكار ذات واحد متعال مستحقّ آن شدند بچشند و بدانند كه ايشان منكران صنعت حضرت ربّ العزّتاند .
زنديق گفت : از كجا ميگوئى كه أهل جنّت چون أكل ثمرهء بهشت كنند و ميوه از درخت تناول نمايند بحكم واهب العطيّه مثل همان ميوه كه تو چيده بدل آن در همان موضع معاودت كند ؟
حضرت امام الأمين جعفر بن محمّد الصّادق عليهم السّلام أجمعين فرمود كه : نعم اين چنين است بر قياس ضوء اسراج كه قابس چون از اقتباس روشنائى كند و چراغ خود از آن سراج بحكم قادر وهّاج درگيرد چيزى از سراج مقتبس منه نقصان نپذيرد و دنيا را از آن يك سراج پرتوان گردانيد كه أصلا از آن كمى و نقصان ظاهر و عيان نگردد .
زنديق گفت : نه ، ايشان از أثمار أشجار جنان و غير آن أكل و شرب مينمايند و قوم را زعم آنست كه آن امّت را در آن مكان قضاء حاجت كه عبارت از تقاضاى بول و غايط است نيست .
حضرت امام الامّه فرمود كه بلى ، چنانست بواسطهء آنكه غذاى أهل چنان بىشبهه بتحقيق بغايت صاف و رقيق است و بحكم عزّ و جلّ أصلا در او ثقل نيست و آن از أجساد آن أنام بعرق بيرون رفته چنانچه أثر آن در بدن نمايد .
زنديق گفت : يا أبا عبد الله عليه السّلام پس اين چگونه است كه هر گاه