الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٩٣ - احتجاج امام صادق ع بر زنديق

المقدّس و حوالى آن كه بسعى بختنصّر كافر در هنگامى كه با بنى اسرائيل جنگ كرد و ايشان بقصد غزا و جهاد با آن رئيس أهل عناد و الحاد و نيز به واسطهء ثواب و ذخيرهء * ( يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ ) * در قتال و جدال سعى بيداد كردند ليكن چون شكست يافتند آن كافر بتير يعنى بخت النّصر بعد از قتل عام بنى اسرائيل و سبى و زرارى ايشان بيت المقدّس حضرت ايزد تعالى و تقدّس را از بنيان خراب و ويران گردانيد .
چون بتقدير حضرت بيچون ارمياى پيغمبر بعد از تقضّى أيّام شهور و سنين بر آن سرزمين گذشت و آن مقام رفيع مكان را بغايت خراب و ويران ديد * ( قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِه الله بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَه الله مِائَةَ عامٍ ) * .
يعنى : حضرت ارميا بعد از مشاهدهء آن ويرانى گفت كه : حضرت الله تعالى بعد از موت اين جماعت و خرابى آن مأمن عزّ و كرامت در كدام وقت و ساعت أحياء آنها خواهد كرد .
و اين كلام از آن پيغمبر عاليمقام از روى استعلام و استفهام بود نه بر سبيل انكار و استعظام و چون آن نبىّ ( ع ) اين كلام باتمام و انصرام رسانيد در همان مكان و مقام حضرت مهيمن علَّام او را تا صد سال ميرانيد .
پس آنگاه او را زنده گردانيد او نظر به اعضاى خود مىنمود كه بعد از انقطاع و انفصام چگونه اتّصال بيكديگر و التيام لحوم لباس عظام و مفاصل و عروق واصل و انجام يابد .
چون جميع اعضاى او بنهج اوّلى انصرام و سرانجام يافت برخاست و راست نشست و * ( قالَ أَعْلَمُ أَنَّ الله عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) * .
يعنى : ارميا بعد از رؤيت و مشاهدت حقيقت احياء أشياء فرمود كه :