الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣١٠ - احتجاج امام صادق ع بر زنديق

بىشبهه و گمان بندگان بر طاعت و عبادت حضرت مهيمن منّان در سعى اشدّ و در مواظبت آن بحدّ بيشتر باشند چنانچه حقيقت آن بر أرباب عقل و عرفان واضح و عيانست ، و أيضا از معصيت خايف و هراسان گشته بسا باشد كه مرتكب آن نگردند زيرا كه گاهى بنده از روى خطا و نسيان قصد فعل عصيان كند و چون آدم دو ملك قادر بيچون كه رفيقاند بخاطر رساند كه كرام الكاتبين در ساعات ليل و نهار شهور و سنين همراه و همنشيناند في الفور از آن فعل منكر باز ايستد و گويد كه پروردگارم مرا مىبيند و حفظهء من شاهد و كاتب بأمر حضرت ايزد واهباند بواسطهء همان دست از آن عصيان بدارد و خود را از آتش نيران محفوظ و در أمان دارد و نيز حضرت ربّ العزيز از روى احسان و رأفت و لطف و مرحمت ملكى كرام الكاتبين را به بندگان خود موكَّل گردانيد تا آن دو ملك عزّ و جلّ ايشان را از مردهء شياطين و تبعهء ملاعين و هوام و حشرات جنّ و آفات بسيار از مكان كه بنده آن را نمىبيند باذن و فرمان أرحم الرّاحمين در حفظ حضرت ربّ العالمين تا آن محلّ كه حكم و أمر عزّ و جلّ بآن بنده و اصل و مسجّل گردد نگاهدارند .
زنديق گفت : يا أبا عبد الله حضرت خالق وهّاب خلق را براى رحمت ايجاد نمود يا بواسطهء عذاب ؟
حضرت امام جعفر بن محمّد الصّادق عليه السّلام فرمود كه : حضرت - مالك الرّقاب خلق عباد براى رحمت و ثواب نمود و ربّ العباد قبل از ايجاد و ارشاد عالم بود كه جمعى از اين قوم بواسطهء انكار و الحاد و ارتكاب أعمال ناصواب محروم از رحمت و ثواب و مستحقّ عذاب و عقاب گردند .
زنديق گفت : پس عذاب منكر بواسطهء آن باشد او منكر ذات خالق