فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٨٤٢ - د

عذر ميخواهند و قاعده براى شناختن دال و ذال قرار داده‌اند چنانكه در اين شعر:

آنان كه بفارسى سخن ميرانند.

در معرض دال ذال را ننشانند، ما قبل وى ار ساكن جز واى بود دال است و گر نه ذال معجم خوانند، پس لفظ بود، نمود، گشود، شنيد، ديد. رسيد و جز آنها كه قبل از آن و او و ياء ساكن است ذال معجم است (از دره نجفى ص ٨٨).

در علوم غريبه نمايند عدد ٤ و مربع شكل بود و نمودار سر العقل و سر الروح و سر النفس و سر القلب بود و چون چهار ضرب در چهار شود شانزده گردد كه نمايند. عرش كرسى، آسمانهاى هفت‌گانه و ارضين هفتگانه بود پس هر گاه نماينده عدد دال در خود ضرب شود شانزده بيست حاصل شود.

از عدد ١٦ دو بدو كم گردد و شود عدد شفيعة الاربعه.

رجوع به شفعيه شود و عددهاى زوج هفت مرتبه شوند كه سبعية الشعاع گويند و يا هفت زوج‌

داخِل‌

- (اصطلاح منطقى) رجوع شود باجزاء داخلى و عنصر و ركن و ماده و صورت.

(از دستور ج ٢ ص ٩٧)

داخِلِ فى جَوابِ ماهو

- (اصطلاح منطقى) مراد ذاتيات است و نوع است رجوع بنوع و كلمه ما هو واى شود.

دارِ إبداع‌

- (اصطلاح فلسفى) مراد عالم ابداع است در مقابل عالم تكوين و تخليق.

(از راحة العقل ص ١٠٢)

دارِ بَقاء

- (اصطلاح عرفانى) روز باز پسين را گويند و عالم روحانيات را نيز گويند كه مقام بقاء بالله است:

سنائى گويد: