فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٧٢٠ - نكته

نشانه نظر رحمن، آن مقصد زوار و اين محل انوار «فَهُوَ عَلى‌ نُورٍ مِنْ رَبِّهِ».

آن آزاد است از دست اشرار و كفار، وين آزاد است از چشم و انديشه اغيار، در آن حرم ظاهر اگر لقطه يابند هم بر جاى بگذارند، و در اين حرم باطن اگر لقطه بود گرد آن گشتن روى نيست، و آن جز سير الى الله نيست، خداى را در هر دلى سرى است و كس را بآن سر راه نيست، و هر كه سر ما جويد، خويشتن را در غرقاب بلا افكند، بنده را با سر ربوبيت چه كار؟

پير طريقت گفت: اين علم، سر حق است و اين مردان صاحب اسرار، پاسبان را با بازار ملكوت چه كار؟ در پيش آن كعبه ظاهر باديه مردم خوار، و در پيش اين كعبه باطن باديه اندوه و تيمار، اما نه هر دلى خانه شيطان بود، دل بود كه حرم رحمن بود شيطان نيارد كه گرد وى گردد كه بسوزد، مؤمنان كه دلهاى صافى دارند و طبع كريم، شفقت و رحمت خويش از بيگانگان باز گيرند.

(از عده ج ٢ ص ٥٥١- ج ٣ ص ٢٦١) در معناى فقهى رجوع به حج شود و رجوع به احرام شود

حُرمَت‌

- (اصطلاح عرفانى و فقهى) در عرفان حرمت عبارت از خروج از مخالفات و مجاسرات است كه وجود تعظيم در قلب بنده بود (از شرح منازل ص ٦٢)، و بالجمله، حرمت عبارت از نهايت تعظيم و فروتنى در مقابل اوامر الهى است كه موجب امتثال اوامر حق است.

حرمت در اصطلاح فقهى يعنى حرام بودن و در شرع حكم بطلب ترك فعلى است كه انجامش موجب عقاب شود.

الحَرّانيَّة

- (اصطلاح كلامى) حرانيه. گروهى از صابئيه مى‌باشد كه گويند صانع معبود واحد است و نيز كثير. واحد است از جهت ذات و اولويت و ازليت و اصليت و كثريت از جهت مدبرات هفتگانه اوست كه افلاك و اجرام را آفريد و مدبرات را در اين عالم خود جاى داد و آباء و عناصر و امهات و مواليد و ... را آفريد ...

(از ملل و نحل شهرستانى ص ١٥٧- ١٥٨)

حُرُوف‌

- (اصطلاح ادبى و عرفانى) نزد عارفان حروف عبارت از حقايق بسيطه اعيانند (اصطلاحات شاه ص ١٦).

و گفته‌اند حروف بر سه قسم است بعضى مستوى است چون «الف» و بعضى منحنى است چون «لام» و بعضى مدور است چون «س» «الم» كه اين معنى را دارد كه كتاب مفصل است مركب از استواء و ...

عطار گويد: