فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٠٦٤ - ش

(از چهار مقاله ص ٢٣)

شَعراىِ شامى‌

- (اصطلاح نجومى) از ستارگان دبران بود.

شَعراىِ يَمانى‌

- (اصطلاح نجومى) ستاره بزرگ و روشنى بود بر دهان كلب الجبار كه بسوى يمن سير كند و آن را عبور نيز خوانند زيرا گذرنده است و گفته‌اند كه شعراى يمانى و شامى خواهران سهيل‌اند

شُعُور

- (اصطلاح فلسفى) شعور عبارت از ادراك بدون استثبات است و اول مرتبت حصول علم بقوت عاقله است و چنان مينمايد كه شعور ادراك متزلزل است و از اين جهت در حق خدا اطلاق نشده است.

(از اسفار ج ١ ص ٣٢٣- از مباحث مشرقيه ص ٣٦٨)

شُعُورِ بَسيط

- (اصطلاح فلسفى) رجوع بادراك بسيط شود.

الشُّعَيبيَّة

- (اصطلاح كلامى) اصحاب شعيب محمد را گويند كه از جمله عجارده است و عقيده داشت كه خالق اعمال عباد خدا است و چيزى در عالم وجود نمى‌يابد مگر به مشيت او ..

(از ملل و نحل شهرستانى ص ٦٠)

شَعيره‌

- شش خردل است (از كشاف ص ٨٢٢).

شِغَار

- (اصطلاح فقهى) رجوع به نكاح شغار شود.

شَغَاف‌

- (اصطلاح عرفانى) شغاف و شغف در لغت شدت محبت و ولع است و شغاف را پنج درجت است، اول امتثال امر محبوب، دوم محافظت باطن از غير محبوب، سوم معادات با دشمنان دوست، چهارم محبت محبان، پنجم اخفاى احوال كه ميان عاشق و معشوق رود.

(كشاف ص ٦٥).

حلاج گويد: