فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٢٥٨ - ع

(از مغنى ص ٧٨).

عِشْرَت‌

- (اصطلاح عرفانى) لذت انس و سرور با حق است‌

عِشق‌

- (اصطلاح عرفانى) عشق ميل مفرط است و اشتياق عاشق و معشوق از عشق است و بمعنى فرط حب و دوستى است و نيز مشتق از عشقه است و آن گياهى است كه بدور درخت پيچد و آب آن را بخورد و رنگ آن را زرد كند و برگ آن را بريزد و بعد از مدتى خود درخت نيز خشك شود، عشق نيز چون بكمال خود رسد قوا را ساقط گرداند و حواس را از كار بيندازد و طبع را از غذا باز دارد و ميان محب و خلق ملال افكند و از صحبت غير دوست ملول شود يا بيمار گردد و با ديوانه شود و يا هلاك گردد.

گويند عشق آتشى است كه در قلب واقع شود و محبوب را بسوزد، عشق درياى بلا است و جنون الهى است و قيام قلب است با معشوق بلا واسطه.

مولوى گويد: