تقسيم ميگردد و در نتيجه مراد از حدوث دهرى اين است كه عالم ملك مسبوق الوجود بعدم دهرى است زيرا موجودات در مرتبه خود هر يك راسم عدم ديگرى است و هر وعاء و ظرفى براى وجودى وعاء عدم تالى خود است. «كذلك اى مثل الحدوث الزمانى سبق العدم المقابل على وجود الشي‌ء سابقية له اى للعدم فكية لكن مقابلة العدم و سبقه الانفكاكى فى السلسلة الطولية بخلافها فى الحدوث الزمانى فانها فى السلسلة العرضية» (از شرح منظومه ص ٧٦).

ميرداماد گويد: عالم ملك مسبوق بعدم دهرى است بنحو عدم مقابل يعنى غير مجامع و نام اين نوع عدم را عدم انفكاكى نهاده است در سلسلة طوليه و مسبوقيت حوادث را بعدم مجامع در سلسله عرضيه عدم مجامع ناميده است (شرح منظومه ص ٧٧- اسفار ج ٣ ص ٩٤- شفا ج ٢ ٥٢٦- ٥٢٧).

«ان العالم عنده (داماد) مسبوق الوجود بالعدم الواقعى الدهرى لا الزمانى الموهوم كما يقول المتكلم و لا المجامع التى فى مرتبة الماهية فقط كما نبست الى الفلاسفة» (از شرح منظومه ص ٧٧).

عَدَمِ مَلَكه‌

- (اصطلاح فلسفى) در زير عنوان كلمه تقابل بيان شد كه يكى از اقسام تقابل عدم ملكه است يعنى عدم آنچه از شأنش وجود است يعنى از شأن شخص يا نوع يا جنس آن باشد كه متصف به وجود باشد مثلا به سنگ نمى‌توان گفت آن اعمى زيرا از شأن شخص يا نوع يا جنس آن داشتن بصر نيست و بعبارت ديگر بايد در نوع و يا جنس آن امر متصف بعدم، ملكه آن شى‌ء وجود داشته باشد (شفا ج ١ ص ٢٢) رجوع شود به تقابل.

عَدَميّات‌

- (اصطلاح فلسفى) مراد از عدميات سكون و امثال آنست «و العدميات كالسكون ايضا امر عقلى» (مجموعه دوم مصنفات ص ٧٠).

عَدَمُ الدَّليل دَليلُ العَدَم‌

- اين اصطلاح اصولى است و يكى از مستندات اصالت برائت است يعنى استصحاب برائت اصليه و همين طور اصل قبح تكليف ما لا يطاق.

(از قوانين ج ٢ ص ١٤).

عُدُول‌

- (اصطلاح فقهى) يعنى رجوع كردن و نزد فقها عدول از مجتهد به مجتهد ديگر، آن باشد كه از مجتهدى كه قبلا فتواى ميگرفته است عدول كند به مجتهد اعلم از او و عدول از حى به ميت روا نباشد و ديگر عدول از قضاء فوائت باشد از لاحقه به سابقه و عدول از فرض به فضل باشد و عدول از قصر باتمام و از اتمام به قصر و عدول مجتهد باشد از رأى خود بواسطه برخورد به دلائل فقهى ديگر.

(از عروه ص ٥- ٥، ٢٤١) و عدول از شهادت اين است كه اگر دو نفر شاهد از شهادت خود عدول نمايند اگر مورد حكمى كه مأخذ شهادت آنها بوده مال يا حق مالى باشد حكم نقض ميشود و بايد شهادت‌دهندگان غرامت بدهند.

اما اگر حاكم، حكم بقصاص داده ولى قصاص كرده باشد سپس دو نفر شاهد از شهادت خود عدول كرده باشند اگر عدولشان باين طور باشد كه بگويند اشتباه كرده‌ايم بايد غرامت ديه بدهند و