فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٢٠٥ - ط

آنچه را سرور آورد يا حزن و طيره آنچه را حزن و بدى آورد و در سوانح بكار برد و آن تفال باسماء طير و اصوات و الحان آنها است چنانكه بر غراب و عقاب و هدهد (از كشاف ص ٩٠٧)

طَيش‌

- (اصطلاح عرفانى) كلمه طيش در مقابل عيش است و مراد حالتى است كه براى خواص. فقرا در مقام تجلى حق ظاهر ميشود زيرا هر گاه حق تجلى كند بر آنان در طيش‌اند و هر گاه مستور شود برمى‌گردند به حظ و عيش خود (رساله قشريه ص ٣٩).

طَيفُوريان‌

- طيفوريه كسانى‌اند كه پيرو ابو يزيد طيفور بن عيسى البسطامى‌اند كه از رؤساى متصوفه بوده است (كشف المحبوب ص ٢٢٨).

طيفوريه‌

- (عرفانى) در طرائق آمده است كه:

اين سلسله از حضرت امام جعفر صادق بواسطه بو يزيد طيفور بسطامى قدس سره جارى شده. و شعبه‌اى ازين سلسله را شطاريه گويند و بعضى شطاريه طبسيه خوانند و بعضى عشقيه دانند.

در كتاب اصول الفصول اين سلسله را شطارى گفته‌اند و صورت مشايخ آن را ذكر كرده‌اند ....

بايزيد با جنيد و ذو النون مصرى هم عصر بوده و گويند مريدى از مريدان ذو النون برسالت بنزد بايزيد رفت و او به قاصد فرمود: مرد تمام آن باشد كه همه شب خفته بود و بامداد پيش از نزول قافله بمنزل فرو آمده باشد. ذا النون چون اين بشنيد بسيار گريست، و گفت:

مباركش باد كه حال ما بدين درجت نرسيده و بدين بايده طريقت ميخواهد ...

(از طرائق الحقائق- جزء دوم. ص ٦٨- ٦٩)

طِينَت‌

- (اصطلاح اخلاقى و فلسفى) طينت يعنى سرشت و بمعناى ركن و عنصر هم بكار رفته است.

(از اخلاق ناصرى ص ٥٢)