فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٠٣٢ - ش

(از كشاف ج ١ ص ٧١٧).

شاذِليَّه‌

- (اصطلاح كلامى) فرقه از فرق متصوفه‌اند. منسوب به شيخ ابو الحسن على بن عبد الله شريف حسنى كه ساكن اسكندريه بود.

(از طرائق الحقائق- ج ٢- ص ١٦٣)

شارِبُ الخَمر

- (فقهى) رجوع به حدود و خمر شود.

شارِعِ نَواميس‌

- (كلامى) مراد نبى و صاحبان اديانند.

(از مجموعه دوم مصنفات ص ٣٠٤)

شاغِلاتِ حِسّى‌

- (فلسفى) منظور امورى است كه حواس آدمى را به خود مشغول دارند و در تصرف كردن از امور لازم باز دارد و يا امورى كه پاره از حواس ديگر را از تصرفات خود معطل كند بواسطه اشتغال بامورى مادى.

(شطحيات)

شام‌

- مراد از شام كثرات و حجب تعينات است و ستر وحدت است.

(از شرح گلشن ص ٥٨٣).

شامَّه‌

- يكى از حواس و قواى ظاهره پنجگانه است كه عضو آن بينى است رجوع شود به حواس ظاهره.

شَاهبازِ سِدرَه‌نشين‌

- (اصطلاح ذوقى) روح و جان آدمى است در مقام تجرد و انسلاخ از ماده و ماديات.

شاهِد

- (اصطلاح عرفانى) و شاهد يعنى گواه و مشاهده‌كننده «الشاهد ما يشهد بما غاب عنك» و شاهد الحق شاهد فى ضميرك» و تجلى جمالى ذات مطلق را در لباس شاهد عيان را بيان فرموده‌اند و گفته شده است كه شاهد حق است باعتبار ظهور و حضور.

مولانا گويد: