بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٣ - ٧/ ١ رحمت خدا

آفريد. پس نود و نُه رحمت را نزد خود نگه داشت و يك رحمت را براى همه مخلوقاتش فرستاد. بنا بر اين، اگر كافر از همه رحمتى كه نزد خداست، آگاه بود، از بهشتْ نوميد نمى‌شد و اگر مؤمن از همه عذابى كه نزد خداست، آگاه بود، خود را از آتشْ در امان نمى‌پنداشت.

٣٨٢ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: پاكا خدايى كه رحمتش در بهشت است!

٣٨٣ امام على عليه السلام: به خدا سوگند كه اگر دل‌هايتان يكسره آب شود و از ترس خدا چشمانتان خون ببارد، سپس به اندازه عمر دنيا عمر كنيد و در همه عمر، برترين كار و كوشش را به جاى آوريد، كارهاى شما حقّ نعمت‌هايى را كه خدا به شما ارزانى داشته، ادا نمى‌كند و سزاوار بهشت نمى‌شويد، جز با رحمت خدا و نعمتش بر شما.

٣٨٤ امام زين العابدين عليه السلام‌- از دعاى ايشان در شكرگزارى-: پاكا تو! وه كه چه آشكار است بزرگوارى تو در رفتار با آن كه فرمانت مى‌برد يا نافرمانى‌ات مى‌كند ...! اگر فرمان‌بردار را به مقتضاى كردارش- كه تو خود، عهده‌دار آن بوده‌اى- پاداش مى‌دادى، ديرى نمى‌پاييد كه پاداشِ تو را از دست مى‌داد و نعمت تو از او زايل مى‌گشت؛ ليكن تو به بزرگوارى خويش، در برابر عمرى كوتاه و فانى [كه عبادتت كرد]، عمرى دراز و جاويدان، و به ازاى مقصدى نزديك و به‌سرآمدنى، مقصدى گسترده و ماندگار، پاداشش دادى.

٣٨٥ امام باقر عليه السلام: پروردگار بزرگ و والا، مى‌فرمايد: «با رحمت من، به بهشت وارد شويد و با بخشايش من، از آتش برهيد و با كردارهايتان، بهشت را قسمت كنيد.

به عزّتم سوگند كه شما را در سراى جاودانگى و خانه كرامت، جاى مى‌دهم».