بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ١/ ٢ بهشت دنيا

پديد آورد»، يعنى بوستان‌هايى [پديد آورد].

٨ تفسير القمّى‌- به نقل از ابو جارود، از امام باقر عليه السلام-: «تا آن كه ينبوعى از زمين براى ما بجوشانى»، [ينبوعى‌] يعنى چشمه‌اى. «يا براى تو بهشتى است»، يعنى بوستانى از خرمابن و انگور است. «و از آنها جويبارها روان مى‌سازى»، يعنى از آن چشمه‌ها.

٩ امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «مَثَل كسانى كه اموال خود را براى طلب خشنودى خدا انفاق مى‌كنند ...»-: مَثَل آنان، «مَثَل بهشتى است»، يعنى بوستانى قرار گرفته بر مكانى بلند كه «رگبارى بر آن مى‌رسد»، يعنى بارانى تند.

«پس، دو چندان محصول بر مى‌آورد»، يعنى ميوه‌هايش دو چندان مى‌شود، همچنان كه مزد كسى كه دارايى‌اش را كه «براى طلب خشنودى خدا» انفاق مى‌كند، دو چندان مى‌شود.

١٠ تفسير القمّى‌- به نقل از امام صادق عليه السلام-: [آيه‌] «خدا براى هر كه بخواهد، دو چندان مى‌كند»، براى كسى است كه دارايى خود را به خاطر جلب خشنودى خدا انفاق كند.

هر كس دارايى خود را در راه جلب خشنودى خدا انفاق كند و سپس بر كسى كه به او كمك كرده است، منّت گذارد، چنان است كه خداوند فرموده است: «آيا كسى از شما دوست دارد كه باغى از درخت خرما و انگور داشته باشد كه در آن، جوى‌ها روان‌اند و براى او در آن باغ، هر گونه ميوه‌اى هست و در حالى كه به او، پيرى رسيده و فرزندانى خردسال دارد، [ناگهان‌] اعصارى آتشين بر آن بيفتد و [باغ، يكسر] بسوزد؟».

اعصار، به معناى گردباد است.

پس، هر كه بر كسى كه به او صدقه داده است، منّت بگذارد، همانند كسى است كه باغى پُر ميوه دارد و خود، پيرى ناتوان است و فرزندانى خردسال و ناتوان دارد و ناگهان بادى يا آتشى مى‌آيد و مالش را به كلّى مى‌سوزاند.