بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٥ - ٦/ ٣ به ياد بهشت بودن

و از آتش به او پناه مى‌برد.

٣٥٤ امام باقر عليه السلام: از بزرگى خدا، هر چه خواستيد، ياد كنيد؛ امّا هر چه از آن ياد كنيد، باز بزرگى خدا، بزرگ‌تر از آن است، و از آتش دوزخ، هر چه خواستيد، بگوييد؛ ولى هر چه از آن بگوييد، باز آتش دوزخ، سخت‌تر از آن است، و از بهشت، هر چه خواستيد، بگوييد؛ امّا هر چه از آن بگوييد، باز بهشت، برتر از آن است.

٣٥٥ امام صادق عليه السلام: حقّ تلاوت [قرآن‌]، آن است كه هنگام ياد شدن از بهشت و دوزخ، درنگ شود. اوّلى را طلب كند و از دومى به خدا پناه برَد.

٣٥٦ سعد السعود: خداى عز و جل به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى بى‌خبر! از دنيا چه مى‌خواهى كه آدمى، تن‌درست به آن وارد مى‌شود و بيمار باز مى‌گردد و بيرون مى‌رود و به زندگى خود ادامه مى‌دهد و به كُنده و زنجير بسته مى‌شود، و آدمى سالم [از خانه‌] بيرون مى‌رود و كشته باز مى‌گردد؟

واى بر شما! اگر بهشت و نعمت‌هايى را كه در آن براى دوستانم آماده ساخته‌ام، ديده بوديد، هرگز طعم شهوتى را نمى‌چشيديد.

كجايند مشتاقانِ خوردنى‌ها و نوشيدنى‌هاى لذيد؟ كجايند آنان كه در كنار خنده، گريه كردند؟ كجايند آنان كه در تابستان و زمستان، به مسجدهاى من هجوم آوردند؟».