بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٩ - ٦/ ١ ارزش بهشت

٣٤١ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: [حتّى‌] جايگاه يك تازيانه در بهشت، از دنيا و هر آنچه در دنياست، بهتر است.

٣٤٢ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: يك وجب از بهشت، از زمين و آنچه بر روى آن است (از دنيا و آنچه در آن است)، بهتر است.

٣٤٣ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: همانا به بنده در [همان‌] درِ بهشت، چيزى داده مى‌شود كه نزديك است دلش از جا كنده شود، اگر خداوند، فرشته‌اى را نفرستد تا دل او را قوى گرداند.

٣٤٤ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: يكى از نعمت‌هاى اهل بهشت، اين است كه سوار بر مركب‌ها و اشتران نژاده، به ديدار يكديگر مى‌روند، و هر آدينه‌روز، اسب‌هاى نشان‌دارِ لگام‌زده كه نه سرگين دارند و نه پيشاب، آورده مى‌شوند و بر آنها مى‌نشينند و هر جا كه بخواهند، مى‌روند. آن گاه ابرمانندى بر فرازشان آشكار مى‌شود كه نه چشمى مانند آن را ديده و نه گوشى شنيده است. به آن مى‌گويند: «بر ما ببار» و آن ابرمانند، پيوسته بر ايشان مى‌بارد تا جايى كه از آرزوهايشان فراتر مى‌رود.

سپس خداوند، بادى بى‌آزار بر مى‌انگيزد و تپّه‌هايى از مُشك را در سمت راست و سمت چپ آنان افشان مى‌سازد و آن مُشك، در كاكُل و يال‌ها و سرهاى اسبانشان جاى مى‌گيرد، و نيز براى هر مردى از آنان كه گيسوانى دارد، آن سان كه او مى‌خواهد. و آن مُشك در آن گيسوان و در آن اسب‌ها و در جامه‌ها مى‌پيچد.

سپس مى‌آيند تا به آن جا مى‌رسند كه خدا مى‌خواهد. در اين هنگام، زنى يكى از ايشان را صدا مى‌زند كه: اى بنده خدا! آيا تو را با ما كارى نيست؟

او مى‌گويد: چيستى تو؟ كيستى تو؟