بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦١ - ٤/ ١٠ درخت طوبا

شد. فرمود: «درختى است كه ريشه آن،، در خانه من است و شاخه‌هايش بر سر بهشتيان».

دوباره در باره آن از ايشان سؤال شد. فرمود: «در خانه على است».

علّت را جويا شدند. فرمود: «خانه من و خانه على در بهشت، در يك مكان است».

١٥٨ امام على عليه السلام: طوبا، درختى است در بهشت كه ريشه آن، در خانه پيامبر ما محمّد صلى الله عليه و آله است و هيچ مؤمنى نيست، مگر اين كه شاخه‌اى از آن درخت، در خانه اوست و دلش هر چيزى را هوس كند، آن درخت برايش مى‌آورد و اگر سوارى چابك، صد سال در سايه آن راه بپيمايد، از آن خارج نمى‌شود و اگر از پايين آن، كلاغى پرواز كند، به بلندايش نمى‌رسد تا آن كه از پيرى به زير افتد.

هان! پس براى اين نعمت بكوشيد.

١٥٩ امام صادق عليه السلام: طوبا، درختى است در بهشت در خانه امير مؤمنان عليه السلام، و در خانه هر يك از شيعيان او نيز شاخه‌اى از شاخه‌هاى اين درخت و برگى از برگ‌هاى آن هست و در زير آن، يك امّت، سايه مى‌گيرد.

١٦٠ امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، فاطمه عليها السلام را زياد مى‌بوسيد. عايشه به اين كار، خرده گرفت. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عايشه! شبى كه به آسمان بُرده شدم، به بهشت وارد شدم. جبرئيل، مرا به نزديك درخت طوبا برد و از ميوه‌هاى آن به من داد و من خوردم و خداوند، آن را به نطفه‌اى در پشت من تبديل كرد. چون به زمين فرود آمدم، با خديجه هم‌بستر شدم و او فاطمه را حامله شد. از اين رو، هر وقت فاطمه را مى‌بوسم، بوى درخت طوبا را از او استشمام مى‌كنم».