بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٣ - ٤/ ٨ جويبارهاى بهشت

١٤٥ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: همچنان كه در بهشت مى‌گشتم، به نهرى رسيدم كه در دو كرانه‌اش، سراپرده‌هايى از دُرّ ميان‌تهى بود. گفتم: «اين چيست، جبرئيل؟».

گفت: اين، همان كوثر است كه پروردگارت به تو عطا فرموده است.

ديدم گِل آن (/ بوى آن)،[١] مُشك ناب است.

١٤٦ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بزرگ‌ترين نهر بهشت، «كوثر» است. دختركان نورسيده همسال، بر آن مى‌رويند. دوستان خدا، در روز قيامت، به ديدن آن مى‌روند.

١٤٧ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: شبى كه به معراج بُرده شدم، در بهشت، نهرى ديدم كه از شير، سفيدتر و از شَهْد، شيرين‌تر و از تير، راست‌تر بود و در كنار آن، آب‌دستانى به شمارِ ستارگان وجود داشت و بر ساحلش، گنبدهايى از ياقوت سرخ و دُرّ سفيد بود.

١٤٨ امام صادق عليه السلام: در بهشت، نهرى است كه در دو كرانه آن، حور العين روييده‌اند و هر گاه مؤمن بر يكى از آنها بگذرد و پسندش افتد، او را بر مى‌كند و خداوند عز و جل به جايش يكى ديگر مى‌روياند.

[١]. ترديد از هدبة بن خالد، يكى از راويان اين حديث است.