٨٧٠ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آخرين كسى كه وارد بهشت مى‌شود، مردى است كه افتان و خيزان مى‌رود و گاه، آتش بر چهره او مى‌زند و آن را سياه مى‌كند، و چون از آن گذشت، به طرف آن، نگاهى مى‌اندازد و مى‌گويد: بزرگ است آن كه مرا از تو (آتش دوزخ) رهانيد! خدا چيزى به من داد كه به هيچ يك از اوّلين و آخرينِ انسان‌ها نداده است.

در اين هنگام، درختى در نظرش ظاهر مى‌شود. مى‌گويد: پروردگارا! مرا به آن درخت، نزديك گردان تا در سايه آن، آرام گيرم و از آبش بنوشم.

خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «اى پسر آدم! اگر خواسته‌ات را بر آورم، چيز ديگرى از من درخواست نمى‌كنى؟».

مى‌گويد: نه، اى پروردگار! و قول مى‌دهد كه درخواست ديگرى از او نكند؛ امّا پروردگارش او را معذور مى‌دارد؛ چون چيز ديگرى را مى‌بيند كه [دلش آن را مى‌خواهد و] در برابرش ياراى شكيبايى ندارد. پس خداوند، او را به آن درخت، نزديك مى‌گرداند و او در سايه‌اش مى‌آرمد و از آبش مى‌نوشد.

در اين هنگام، درختى زيباتر از درخت اوّلى در نظرش ظاهر مى‌شود. او مى‌گويد:

پروردگارا! مرا به اين درخت، نزديك گردان تا از آب آن بنوشم و در سايه‌اش بيارمم. جز اين هم چيز ديگرى از تو نخواهم خواست.

خداوند مى‌فرمايد: «اى پسر آدم! مگر به من قول ندادى كه درخواست ديگرى از من ننمايى؟» و سپس مى‌فرمايد: «اگر تو را نزديكش بردم، درخواست ديگرى از من نخواهى كرد؟».

او عهد مى‌بندد كه درخواست ديگرى نكند؛ امّا باز پروردگارش او را معذور مى‌دارد؛ زيرا چيزى را مى‌بيند كه در برابرش طاقت شكيبايى ندارد. پس خداوند، او را به آن درخت، نزديك مى‌گرداند و او در سايه‌اش مى‌آرمد و از آبش مى‌نوشد.

ديگر بار، درختى زيباتر از آن دو درخت قبلى، جلو درِ بهشت در نظرش ظاهر مى‌شود و او مى‌گويد: پروردگارا! مرا به اين درخت نزديك گردان تا در سايه‌اش بيارمم و از آب آن بنوشم. جز اين هم چيز ديگرى از تو نخواهم خواست.

خدا مى‌فرمايد: «اى پسر آدم! مگر به من وعده ندادى كه چيز ديگرى از من نخواهى؟».

مى‌گويد: آرى، پروردگارا! اين [را مى‌خواهم‌] و جز اين، درخواستى نخواهم كرد.

پروردگارش او را معذور مى‌دارد؛ زيرا وى چيزى را مى‌بيند كه در برابرش، توان‌