بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٣ - ٦/ ٥ شوق به بهشت

دل‌انگيزى كه در دنيا پديد آورده شده، و زيبايى‌هاى مناظر آن، روى‌گردان خواهد شد، و انديشه‌ات در صداى بر هم خوردن شاخسار درختانى متحيّر خواهد شد كه در كنار جويبارهاى بهشت در تپّه‌هايى از مُشك، ريشه دوانيده‌اند و در خوشه‌هاى مرواريد تر و تازه‌اى كه بر شاخه‌هاى نازك و ستبر، آويزان‌اند، و در بر آمدن آن ميوه‌هاى گوناگون رنگارنگ از غلاف‌هاى شكوفه‌هايشان كه بى رنج، چيده مى‌شوند و هر سان كه چيننده‌اش آرزو كند، در دسترسش قرار مى‌گيرند. و براى بهشتيان در آستان كاخ‌هايشان، عسل‌هاى مصفّا و باده‌هاى ناب، گردانده مى‌شود.

بهشتيان، مردمانى هستند كه كرامت [خداوند]، پيوسته آنان را در بر مى‌گيرد تا آن كه در سراى ماندگارى فرود آيند و از نقل و انتقال سفرها آسوده گردند.

پس تو- اى شنونده-، اگر دل خويش را در رسيدن به آن مناظر زيبا و شگفت‌انگيز كه ناگهان بر تو هجوم مى‌آورند، مشغول دارى، از شوق آنها قالب تهى خواهى كرد و از همين مجلس من، به همسايگىِ خفتگان در گورها، رخت بر خواهى بست تا هر چه زودتر به آن مناظر، دست يابى. خداوند به رحمت خويش، ما و شما را از كسانى قرار دهد كه با دل خويش براى رسيدن به منزل‌هاى نيكوكاران مى‌كوشند.

٣٧١ امام على عليه السلام: زِهى، آفريدگار و معبودى كه به آفريدگان خويش، نيكى‌ها كرده‌اى! سرايى را آفريدى و در آن، سفره‌اى از نوشيدنى و خوردنى و زنان و خدمتكاران و كاخ‌ها و جويبارها و كشت‌ها و ميوه‌ها گستردى. سپس دعوتگرى را فرستادى تا به سوى آن بخواند؛ امّا مردمان، دعوت او را نپذيرفتند و به نعمت‌هايى كه ترغيبشان نمودى، رغبت نشان ندادند و به آنچه تشويقشان كردى، مشتاق نگشتند.

٣٧٢ امام على عليه السلام‌- در توصيف پرهيزگاران-: اگر نبود اجَلى كه خداوند براى آنان نوشته است، از شوق پاداش و ترس از كيفر، جان‌هايشان چشم بر هم زدنى در كالبدهايشان نمى‌مانْد.