بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٦٧ - ٤/ ١١ سايه هاى بهشت
بخواهد، است. از جانب پروردگارى مهربان، [به آنان] سلام گفته مىشود».
«در آن جا بر تختها تكيه مىزنند. در آن جا نه آفتابى مىبينند و نه سرمايى. و سايههاى آنها (درختان) به آنان نزديك است و ميوههاى آنها [براى چيدن]، رام».
حديث
١٦٥ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در بهشت، درختى است كه سواره، صد سال در سايه آن، راه مىپيمايد. اگر خواستيد آن را در قرآن بخوانيد [، آن جاست كه مىگويد]: «و در سايهاى كشيده».
١٦٦ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- در توصيف «سِدرةُ المُنتهى (آخرين درخت سدر)»-: سواره، صد سال در [سايه] شاخه آن، راه مىپيمايد و صد سوار در سايه شاخه آن جاى مىگيرند و در آن، فرشى از طلاست.
١٦٧ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- در احوال بهشتيان-: در باغهاى خويش، در سايهاى كه به اندازه طلوع سپيده تا طلوع آفتابْ كشيده است، خوش و خرّم مىزيَند.
١٦٨ المناقب، ابن شهرآشوب- در گزارش از راهبى كه در باره برخى چيزها از امام كاظم عليه السلام پرسيد-: راهب گفت: آيا سايهاى گسترده، در بهشت است؟
فرمود: «زمان پيش از طلوع آفتاب، همهاش سايه گسترده است. خداوند