توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٩ - جاهايى كه فقط قضاى روزه واجب است

مسأله ١٧٠٢- كسى كه بايد براى كفّاره يك روز، شصت فقير را طعام بدهد اگر به شصت فقير دسترسى دارد، نبايد به هركدام از آنها بيشتر از يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد، يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد، ولى مى‌تواند براى‌هر يك از عيالات فقير اگرچه صغير باشند يك مد به آن فقير بدهد.

مسأله ١٧٠٣- كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته، اگر بعد از ظهر عمداً كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بايد به ده فقير هركدام يك مدّ كه تقريباً ده سير است طعام بدهد و اگر نمى‌تواند، سه روز روزه بگيرد.

جاهايى كه فقط قضاى روزه واجب است‌

مسأله ١٧٠٤- در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است وكفّاره واجب نيست: اوّل خروج منى به ملاعبه و امثال آن در صورتى كه قصد نكرده باشد منى از او خارج شود و عادت او هم خروج منى نباشد احتياط واجب قضاء روزه است و كفاره ندارد، دوم آن كه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در «مسأله ١٦٤٦» گفته شد، سوم عملى كه روزه را باطل مى‌كند بجا نياورد ولى نيّت روزه نكند يا ريا كند يا قصد كند كه روزه نباشد يا قصد كند كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد بنابر احتياط در اخير، چهارم آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد، پنجم آن كه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده و نيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده، بنابر احتياط واجب قضاى آن روزه بر او واجب است بلكه اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده يا نه وكارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده احتياط واجب آن است كه قضاى روزه آنروز را بجا آورد، ششم آن كه كسى بگويد صبح نشده وانسان به گفته او كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است، هفتم آن كه كسى بگويد صبح‌