توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢١٠ - سجده سهو

مسأله ١٢٣٩- اگر در نماز احتياط چيزى كه ركن نيست سهواً كم يا زياد شود بنابر احتياط واجب بايد دو سجده سهو را بياورد.

مسأله ١٢٤٠- اگر بعد از سلام نماز احتياط شك كند كه يكى از اجزاء يا شرائط آن را بجا آورده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١٢٤١- اگر در نماز احتياط، تشهّد يا يك سجده را فراموش كند، بايد احتياطاً بعد از سلام نماز، آن را قضا نمايد.

مسأله ١٢٤٢- اگر نماز احتياط وقضاى يك سجده يا قضاى يك تشهّد يا دو سجده سهو بر او واجب شود، بايد اوّل نماز احتياط را بجا آورد.

مسأله ١٢٤٣- حكم گمان در شماره ركعتهاى نماز مثل حكم يقين است، مثلًا اگر انسان گمان دارد كه نماز را چهار ركعت خوانده، نبايد نماز احتياط بخواند و حكم گمان در افعال هم مثل يقين است پس اگر گمان كند فعلى را آورده بايد نماز را تمام كند و بنابر احتياط مستحبّ اعاده نمايد و اگر بعد از تجاوز محلّ گمان كند كه فعل را نياورده است بايد برگردد و آن فعل را بياورد و بنابر احتياط مستحبّ نماز را اعاده نمايد.

مسأله ١٢٤٤- حكم شك وسهو وگمان در نمازهاى واجب يوميّه و نمازهاى واجب ديگر فرق ندارد، مثلًا اگر در نماز آيات شك كند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت، چون شك او در نماز دو ركعتى است، نمازش باطل‌مى‌شود.

سجده سهو

مسأله ١٢٤٥- براى پنج چيز بعد از سلام نماز، انسان بايد دو سجده سهو به دستورى كه بعداً گفته مى‌شود بجا آورد:

اوّل آن كه در بين نماز، سهواً حرف بزند.

دوم جايى كه نبايد نماز را سلام دهد، مثلًا در ركعت اوّل سهواً سلام بدهد.

سوم آن كه يك سجده را فراموش كند.

چهارم آن كه تشهّد را فراموش كند.