مسأله ١٥١٣- اگر مدّت گرفتن خورشيد يا ماه به اندازه خواندن يك ركعت نماز باشد، نمازى كه مى‌خواند ادا است، و همچنين است اگر مدّت گرفتن آنها بيشتر باشد، ولى انسان نماز را نخواند تا به اندازه خواندن يك ركعت به آخر وقت آن مانده باشد ولى اگر كمتر از يك ركعت وقت دارد، احتياطاً نيّت اداء وقضاء ننمايد.

مسأله ١٥١٤- موقعى كه زلزله ورعد وبرق ومانند اينها اتّفاق مى‌افتد، انسان بايد فوراً نماز آيات را بخواند و اگر نخواند معصيت كرده وتا آخر عمر بر او واجب است و هر وقت بخواند اداء است مگر در آياتى كه زمان او به مقدار يك ركعت از نماز آيات بوده وخواندن نماز را از روى عصيان بتأخير بياندازد در اين صورت بنابر احتياط واجب بايد نيّت اداء وقضاء نكند.

مسأله ١٥١٥- اگر بعد از باز شدن آفتاب يا ماه بفهمد كه تمام آن گرفته بوده، بايد قضاى نماز آيات را بخواند، ولى اگر بفهمد مقدارى از آن گرفته بوده قضا بر او واجب نيست.

مسأله ١٥١٦- اگر عدّه‌اى بگويند كه خورشيد يا ماه گرفته است، چنانچه انسان از گفته آنان يقين پيدا نكند ونماز آيات نخواند و بعد معلوم شود راست گفته‌اند، در صورتى كه تمام خورشيد يا ماه گرفته باشد بايد نماز آيات را بخواند بلكه اگر مقدارى از آن هم گرفته باشد، بنابر احتياط مستحبّ نماز آيات را بجا آورد ولى اگر دو نفر كه عادل بودن آنان معلوم نيست بگويند خورشيد يا ماه گرفته، بعد معلوم شود كه عادل بوده‌اند، بنابر احتياط واجب نماز آيات را بخواند.

مسأله ١٥١٧- اگر انسان به گفته كسانى كه از روى قاعده علمى وقت گرفتن خورشيد وماه را مى‌دانند، اطمينان پيدا كند كه خورشيد يا ماه گرفته، بنابر احتياط واجب بايد نماز آيات را بخواند، و نيز اگر بگويند فلان وقت خورشيد يا ماه مى‌گيرد وفلان مقدار طول مى‌كشد وانسان به گفته آنان اطمينان پيدا كند، بنابر احتياط واجب بايد به حرف آنان عمل نمايد مثلًا اگر بگويند آفتاب فلان ساعت شروع به باز شدن مى‌كند، احتياطاً بايد نماز را تا آنوقت تأخير نيندازد.

مسأله ١٥١٨- اگر بفهمد نماز آياتى كه خوانده باطل بوده، بايد دوباره بخواند و اگر وقت گذشته، قضا نمايد.