مسأله ١٣٥٨- مسافرى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بخواهد به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است برود و برگردد و دوباره در جاى اوّل خود ده روز بماند، از وقتى كه مى‌رود تا برميگردد و بعد از برگشتن، بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر نخواهد بعد از برگشتن ده روز بماند، در موقع رفتن به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است و در مدّتى كه آنجا مى‌ماند، و در موقع برگشتن و بعد از آن كه برگشت در محلّ اقامه تاخارج نشده بايد نماز را تمام بخواند، گرچه به احتياط مستحبّ جمع كند نماز را بين شكسته و تمام.

مسأله ١٣٥٩- مسافرى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بخواهد به جاى ديگرى كه كمتر از هشت فرسخ است برود وده روز در آنجا بماند بايد در رفتن و در جايى كه قصد ماندن ده روز دارد، نمازهاى‌خود را تمام بخواند ولى اگر جايى كه مى‌خواهد برود هشت فرسخ يا بيشتر باشد ونخواهد ده روز در آنجا بماند بايد موقع رفتن ومدّتى كه در آنجا مى‌ماند نمازهاى خود را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٦٠- مسافرى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بخواهد به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است برود، چنانچه مردد باشد كه به محلّ اوّلش برگردد يا نه، يا بكلّى از برگشتن به آنجا غافل باشد، يا بخواهد برگردد ولى مردد باشد كه ده روز در آنجا بماند يا نه، بايد نماز خود را تمام بخواند و اگر از ده روز ماندن در آنجا ومسافرت از آنجا غافل باشد، بايد از وقتى كه مى‌رود تا برميگردد و بعد از برگشتن، نمازهاى خود را تمام بخواند و احتياط مستحبّ آن است كه در اين صورت اخير، نماز را جمع كند.

مسأله ١٣٦١- اگر بخيال اين كه رفقايش مى‌خواهند ده روز در جايى بمانند، قصد كند كه ده روز در آنجا بماند و بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بفهمد كه آنها قصد نكرده‌اند، اگرچه خودش هم از ماندن منصرف شود، تامدّتى كه در آنجا هست، بايد نماز را تمام بخواند و بنابر احتياط مستحبّ نماز را جمع كند.