توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٨٧ - احكام عاريه

دادن هم كوتاهى كند ومال تلف شود ضامن است، ولى اگر براى آن كه مى‌خواهد بفهمد كسى كه مى‌گويد من وارث ميّتم راست مى‌گويد يا نه، يا ميّت وارث ديگرى دارد يا نه مال را ندهد و مال تلف شود، ضامن نيست.

مسأله ٢٣٥٦- اگر صاحب مال بميرد وچند وارث داشته باشد، كسى كه امانت را قبول كرده بايد مال را به همه ورثه بدهد، يا به كسى بدهد كه همه آنان گرفتن مال را به او واگذار كرده‌اند، پس اگر بدون اجازه ديگران تمام مال را به يكى از ورثه بدهد ضامن سهم ديگران است.

مسأله ٢٣٥٧- اگر كسى كه امانت را قبول كرده بميرد، يا ديوانه شود، وارث يا ولىّ او بايد هرچه زودتر مال را به صاحب مال برساند و اگر نتوانست پس اطلاع دهد.

مسأله ٢٣٥٨- اگر امانت دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند، واجب است امانت را به صاحب آن يا وكيل او برساند و اگر ممكن نيست بايد آن را به حاكم شرع بدهد و چنانچه به حاكم شرع دسترسى ندارد، در صورتى كه وارث او امين است و از امانت اطلاع دارد، لازم نيست وصيّت كند وگرنه بايد وصيّت كند وشاهد بگيرد و به وصىّ و شاهد، اسم صاحب مال وجنس وخصوصيّات مال ومحلّ آن را بگويد.

مسأله ٢٣٥٩- اگر امانت دار نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند و به وظيفه‌اى كه در مسأله پيش گفته شد عمل نكند چنانچه آن امانت از بين برود احتياط واجب آن است كه بايد عوضش را بدهد اگرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد.

احكام عاريه‌

مسأله ٢٣٦٠- عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند و در عوض چيزى هم از او نگيرد.

مسأله ٢٣٦١- لازم نيست در عاريه صيغه بخواند، و اگر مثلًا لباس را به قصد عاريه به كسى بدهد و او به همين قصد بگيرد، عاريه صحيح است.

مسأله ٢٣٦٢- عاريه دادن چيز غصبى وچيزى كه مال انسان است ولى منفعت آن را به ديگرى واگذار كرده مثلًا آن را اجاره داده، در صورتى صحيح است كه مالك چيز