و ترتيب آنها را نمى‌داند، بايد پنج شبانه روز بخواند و اگر شش نماز از شش روز از او قضا شده بايد شش شبانه روز نماز بخواند و همچنين براى هر نمازى كه به نمازهاى قضاى او اضافه شود، بايد يك شبانه روز بيشتر بخواند تا يقين كند به ترتيبى كه قضا شده بجا آورده است، مثلًا اگر هفت نماز از هفت روز نخوانده باشد، بنابر احتياط مستحبّ بايد هفت شبانه روز قضا نمايد گرچه تكرار لازم نيست ..

مسأله ١٣٩٢- كسى كه مثلًا چند نماز صبح يا چند نماز ظهر از او قضا شده و شماره آنها را نمى‌داند، مثلًا نمى‌داند كه سه يا چهار يا پنج نماز بوده، چنانچه مقدار كمتر را بخواند، كافى نيست تكرار كند به قدرى كه علم به فراغ حاصل كند و همچنين اگر شماره آنها را مى‌دانسته و فراموش كرده بايد قدرى نماز بخواند كه يقين كند تمام آنها را خوانده است، مثلًا اگر فراموش كرده كه چند نماز صبح از او قضا شده است و يقين دارد كه بيشتر از ده تا نبوده، بايد ده نماز بخواند.

مسأله ١٣٩٣- كسى‌كه فقط يك نماز قضا از روزهاى پيش دارد، بنابر احتياط مستحبّ اگر ممكن است بايد اوّل آن را بخواند بعد مشغول نماز آنروز شود، و اگر از روزهاى پيش نماز قضا ندارد ولى يك نماز يا بيشتر از همانروز از او قضا شده است، در صورتى كه ممكن باشد بنابر احتياط واجب بايد نماز قضاى آن روز را پيش از نماز ادا بخواند.

مسأله ١٣٩٤- اگر در بين نماز يادش بيايد كه يك نماز يا بيشتر از همان روز از او قضا شده، چنانچه وقت وسعت دارد وممكن است نيّت را به نماز قضا برگرداند احتياط واجب آن است كه نيّت نماز قضا كند مثلًا اگر در نماز ظهر پيش از تمام شدن ركعت دوم يادش بيايد كه نماز صبح آنروز قضا شده در صورتى كه وقت نماز ظهر تنگ نباشد، احتياط واجب آن است كه نيّت را به نماز صبح برگرداند و آن را دو ركعتى تمام كند بعد نماز ظهر را بخواند ولى اگر وقت تنگ است يا نمى‌تواند نيّت را به نماز قضا برگرداند مثلًا در ركوع ركعت سوم نماز ظهر يادش بيايد كه نماز صبح را نخوانده، چون اگربخواهد نيّت نماز صبح كند يك ركوع كه ركن است زياد مى‌شود، نبايد نيّت را به قضاى صبح برگرداند.

مسأله ١٣٩٥- اگر از روزهاى گذشته نمازهاى قضا دارد ويك نماز يا بيشتر هم از