توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٢٣ - نماز مسافر

مسأله ١٣٢٤- كسى كه در شهرها سياحت مى‌كند وبراى خود وطنى اختيار نكرده بايد نماز را تمام بخواند، و احتياط مستحب آن است كه جمع نمايد.

مسأله ١٣٢٥- كسى كه شغلش مسافرت نيست، اگر مثلًا در شهرى يا در دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مسافرتهاى پى در پى مى‌كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٢٦- كسى كه از وطنش صرف نظر كرده و مى‌خواهد وطن ديگرى براى‌خود اختيار كند، بايد در مسافرت نماز را شكسته بخواند مگر آنكه يكى از عناوين تمام خواندن نماز براى او حاصل شود مثل سفرهاى زياد.

شرط هشتم آن كه بحدّ ترخّص برسد يعنى از وطنش يا جايى كه قصد كرده ده روز آنجا بماند، به قدرى دور شود كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود ولى بايد در هوا غبار يا چيز ديگر نباشد كه از ديدن ديوار و شنيدن اذان جلوگيرى كند و لازم نيست به قدرى دور شود كه مناره‌ها و گنبدها را نبيند، يا ديوارها هيچ پيدا نباشد، بلكه همين‌قدر كه ديوار كاملًا معلوم نباشد كافى است.

مسأله ١٣٢٧- كسى كه به سفر مى‌رود اگر به جايى برسد كه اذان را نشنود ولى ديوار شهر را ببيند، چنانچه بخواهد در آنجا نماز بخواند، احتياطً بايد نماز را شكسته و تمام بخواند و هم چنين اگر ديوارها را نبيند و اذان را بشنود و اگر علم به يكى از آن دو پيدا كرد و جاهل به ديگرى باشد كافى است در شكسته خواندن نماز؛ ولى احتياط در جمع است.

مسأله ١٣٢٨- مسافرى كه به وطنش برمى‌گردد، وقتى ديوار وطن خود را ببيند و صداى اذان آن را بشنود، بايد نماز را تمام بخواند و اگر ديوار را ببيند و اذان را نشنود، بايد نماز را شكسته بخواند تا جايى كه اذان را بشنود وامّا مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در جايى بماند، وقتى ديوار آنجا را ببيند و صداى اذانش را بشنود، بنابر احتياط مستحب جمع بين نماز شكسته و تمام بنمايد اگر بخواهد در محلّ ترخّص نمازبخواند.

مسأله ١٣٢٩- هرگاه شهر در بلندى باشد كه از دور ديده شود، يا به قدرى گود