ركعت نماز احتياط نشسته را مى‌خواند، يادش بيايد كه نماز را دو ركعت خوانده، چون نمى‌تواند دو ركعت نشسته را به جاى دو ركعت ايستاده حساب كند، بايد نماز احتياط نشسته را رها كند ودو ركعت كسرى نمازش را بخواند ودو سجده سهو براى‌سلام بى‌محلّ بجا آورد و احتياط واجب آن است كه نماز را دوباره بخواند.

مسأله ١٢٣٥- اگر شك كند نماز احتياطى را كه بر او واجب بوده بجا آورده يا نه، چنانچه وقت نماز گذشته، به شك خود اعتنا نكند و اگر وقت دارد، در صورتى كه مشغول كار ديگرى نشده و از جاى نماز برنخاسته وكارى هم مثل روگرداندن از قبله كه نماز را باطل مى‌كند انجام نداده، بايد نماز احتياط را بخواند. و اگر مشغول كار ديگرى شده، يا بين نماز وشك او زياد طول كشيده، احتياط واجب آن است كه نماز احتياط را بجا آورد ونماز را هم دوباره بخواند وامّا اگر كارى كه نماز را باطل مى‌كند بجا آورده بايد نماز را اعاده نمايد.

مسأله ١٢٣٦- اگر در نماز احتياط ركنى را زياد كند، يا مثلًا به جاى يك ركعت دو ركعت بخواند، نماز احتياط باطل مى‌شود و بايد دوباره نماز احتياط واصل نماز را بخواند.

مسأله ١٢٣٧- موقعى كه مشغول نماز احتياط است اگر در يكى از كارهاى آن شك كند، چنانچه محلّ آن نگذشته، بايد بجا آورد و اگر محلّش گذشته، بايد به شك خود اعتنا نكند، مثلًا اگر شك كند كه حمد خوانده يا نه، چنانچه به ركوع نرفته بايد بخواند، و اگر به ركوع رفته، به شكّ خود اعتنا نكند.

مسأله ١٢٣٨- اگر در شماره ركعتهاى نماز احتياط شك كند، چنانچه بطرف بيشتر شك نماز را باطل مى‌كند، بايد بنا را بر كمتر بگذارد و اگر طرف بيشتر شك نماز را باطل نمى‌كند، بايد بنا را بر بيشتر بگذارد، مثلًا موقعى كه مشغول خواندن دو ركعت نماز احتياط است، اگر شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت، چون طرف بيشتر شك نماز را باطل مى‌كند، بايد بنا بگذارد كه دو ركعت خوانده و اگر شك كند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت چون طرف بيشتر شك نماز را باطل نمى‌كند، بايد بنا بگذارد كه دو ركعت خوانده است و احتياط واجب آن است كه نماز را بعد از اعاده نماز احتياط مجدّداً اعاده كند.