توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦٤ - قيام (ايستادن

متصل به ركوع مى‌گو يند ركن است، ولى قيام در موقع خواندن حمد وسوره وقيام بعد از ركوع ركن نيست و اگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند، نمازش صحيح است.

مسأله ٩٦٨- واجب است پيش از گفتن تكبير و بعد از آن مقدارى بايستد تا يقين كند كه در حال ايستادن تكبير گفته است.

مسأله ٩٦٩- اگر ركوع را فراموش كند و بعد از حمد وسوره بنشيند ويادش بيايد كه ركوع نكرده بايد بايستد و به ركوع رود و اگر بدون اين كه بايستد به حال خميدگى به ركوع برگردد، چون قيام متصّل بركوع را بجا نياورده، نماز او باطل است.

مسأله ٩٧٠- موقعى كه ايستاده است بايد بدن را حركت ندهد و به طرفى خم نشود و به جايى تكيه نكند، ولى اگر از روى ناچارى باشد يا در حال خم شدن براى‌ركوع، پاها را حركت دهد، اشكال ندارد.

مسأله ٩٧١- اگر موقعى كه ايستاده، از روى فراموشى بدن را حركت دهد، يا به طرفى خم شود، يا به جايى تكيه كند، اشكال ندارد، ولى در قيام موقع گفتن تكبيرة الاحرام وقيام متصل به ركوع اگر از روى فراموشى هم باشد، بنابر احتياط واجب، بايد نماز را تمام كند ودوباره بخواند.

مسأله ٩٧٢- احتياط واجب آن است كه در موقع ايستادن هر دو پا روى زمين باشد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا باشد و احتياط آن است كه روى‌يك پا ايستاده نباشد.

مسأله ٩٧٣- كسى كه مى‌تواند درست بايستد، اگر پاها را خيلى گشاد بگذارد كه به حال ايستادن معمولى نباشد، نمازش باطل است.

مسأله ٩٧٤- موقعى كه انسان در نماز مشغول خواندن چيزى است حتّى موقع گفتن ذكرهاى مستحبّى نماز، بايد بدنش آرام باشد و در موقعى كه مى‌خواهد كمى جلو يا عقب رود، يا كمى بدن را به طرف راست يا چپ حركت دهد، بايد چيزى نگويد ولى «بحول اللَّه وقوّته اقوم واقعد» را بايد در حال برخاستن بگويد.

مسأله ٩٧٥- اگر در حال حركت بدن ذكر بگويد، مثلًا موقع رفتن به ركوع يا رفتن‌