توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٤٠ - احكام نذر وعهد

احكام نذر وعهد

مسأله ٢٦٥٦- احكام نذر آن است كه انسان بر خود واجب كند كه كار خيرى را براى خدا بجا آورد، يا كارى را كه نكردن آن بهتر است براى خدا ترك‌نمايد.

مسأله ٢٦٥٧- در نذر بايد صيغه خوانده شود ولازم نيست آن را به عربى‌بخوانند، پس اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا ده تومان به فقير مى‌دهم بايد وفا به نذر خود بنمايد.

مسأله ٢٦٥٨- كسى كه نذر مى‌كند بايد مكلّف وعاقل باشد وباختيار خود نذر كند، بنابراين نذر كردن كسى كه او را مجبور كرده‌اند، يا به واسطه عصبانى شدن بى‌اختيار نذر كرده، صحيح نيست.

مسأله ٢٦٥٩- آدم سفيهى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مى‌كند يا مفلس اگر مثلًا نذر كند چيزى به فقير بدهد، صحيح نيست.

مسأله ٢٦٦٠- اگر شوهر از نذر كردن زن جلوگيرى نمايد، زن نمى‌تواند نذر كند و اگر بدون اجازه شوهر نذر كند، نذر او صحيح است ولى اگر بخواهد مى‌تواند نذر او را به هم بزند.

مسأله ٢٦٦١- اگر زن با اجازه شوهر نذر كند، شوهرش نمى‌تواند نذر او را به هم بزند يا او را از عمل كردن به نذر جلوگيرى نمايد.

مسأله ٢٦٦٢- اگر فرزند با اجازه پدر نذر كند، بايد به آن نذر عمل نمايد، بلكه اگر