ميّت را بگويد پس از آن بگويد: «ثَبَّتَكَ اللّهُ بِالقَوْلِ الثّابِتِ وَهَداكَ اللّهُ إلى صِراطٍ مُسْتَقيم عَرَّفَ اللّهُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ أوْلِيائِكَ فِى‌مُسْتَقَرٍ مِن رَّحْمَتِهِ» پس بگويد: «أللّهُمَّ جافِ الأرْضَ عَنْ جَنْبَيْه وَاصْعَدْ بِرُوحِهِ إلَيْكَ وَلَقِّهِ مِنْكَ بُرْهاناً اللّهُمّ عَفوكَ عَفوَك».

مسأله ٦٣٦- مستحبّ است كسى كه ميّت را در قبر مى‌گذارد، با طهارت و سر برهنه وپا برهنه باشد و از طرف پاى ميّت از قبر بيرون بيايد و غير از خويشان ميّت كسانى كه حاضرند، با پشت دست خاك بر قبر بريزند وبگويند: «إنّا لِلّهِ وَإنّا إلَيْهِ راجِعون» اگر ميّت زن است كسى كه با او محرم مى‌باشد او را در قبر بگذارد و اگر محرمى نباشد خويشانش او را در قبر بگذارند.

مسأله ٦٣٧- مستحبّ است قبر را مربع، يا مربع مستطيل بسازند به اندازه چهار انگشت از زمين بلند كنند ونشانه‌اى روى آن بگذارند كه اشتباه نشود وروى قبر آب بپاشند و بعد از پاشيدن آب كسانى كه حاضرند، دستها را بر قبر بگذارند وانگشتها را باز كرده، در خاك فرو برند وهفت مرتبه سوره مباركه انّا انزلناه بخوانند وبراى ميّت طلب آمرزش كنند واين دعا را بخوانند: «أللّهُمَّ جافِ الأرْضَ عَنْ جَنْبَيْهِ وَاصْعد إلَيْكَ رُوحَهُ وَلَقِّهِ مِنْكَ رِضْواناً وَاسْكِنْ قَبْرَهُ مِنْ رَحْمَتِكَ ما تُغْنيهِ بِهِ عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِواكَ».

مسأله ٦٣٨- پس از رفتن كسانى كه تشييع جنازه كرده‌اند، مستحب است ولىّ ميّت يا كسى كه از طرف ولىّ اجازه دارد، دعاهايى را كه دستور داده شد به ميّت تلقين كند.

مسأله ٦٣٩- بعد از دفن، مستحبّ است صاحبان عزا را سر سلامتى دهند ولى‌اگر مدّتى گذشته است كه به واسطه سر سلامتى دادن، مصيبت يادشان مى‌آيد، ترك آن بهتر است و نيز مستحبّ است تا سه روز براى اهل خانه ميّت غذا بفرستند وغذا خوردن نزد آنان و در منزلشان مكروه است.

مسأله ٦٤٠- مستحبّ است انسان در مرگ خويشان، مخصوصاً در مرگ فرزند صبر كند و هر وقت ميّت را ياد مى‌كند «إنّا للَّهِ وَانّا إلَيْهِ راجِعون» بگويد و براى ميّت قرآن بخواند وسر قبر پدر ومادر از خداوند حاجت بخواهد وقبر را محكم بسازد كه زود خراب نشود.

مسأله ٦٤١- جائز نيست انسان در مرگ كسى صورت وبدن را بخراشد وبخود لطمه بزند.