توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٢ - وضو

وضو

مسأله ٢٤٢- در وضو واجب است صورت و دستها را بشويند و جلوى سر و روى پاها را مسح كشند.

مسأله ٢٤٣- درازاى صورت را بايد از بالاى پيشانى جايى كه موى سر بيرون مى‌آيد تا آخر چانه شست، و پهناى آن به مقدارى كه بين انگشت وسط و شست قرار مى‌گيرد شسته شود، و اگر مختصرى از اين مقدار را نشويد وضو باطل است، و براى آن كه يقين كند اين مقدار كاملًا شسته شده بايد كمى اطراف آن را هم بشويد.

مسأله ٢٤٤- اگر صورت يا دست كسى كوچكتر يا بزرگتر از معمول مردم باشد بايد ملاحظه كند كه مردمان معمولى تا كجاى صورت خود را مى‌شويند، او هم تا همانجا را بشويد، و نيز اگر در پيشانى او مو روييده يا جلوى سرش مو ندارد بايد به اندازه معمول پيشانى را بشويد.

مسأله ٢٤٥- اگر احتمال دهد چرك يا چيز ديگرى در ابروها و گوشه‌هاى چشم و لب او هست كه نمى‌گذارد آب به آنها برسد، چنانچه احتمال او در نظر مردم به جا باشد، بايد پيش از وضو وارسى كند كه اگر هست برطرف نمايد.

مسأله ٢٤٦- اگر پوست صورت از لاى مو پيدا باشد بايد آب را به پوست برساند، اگر پيدا نباشد شستن مو كافى است ورساندن آب به زير آن لازم نيست.

مسأله ٢٤٧- اگر شك كند كه پوست صورت از لاى مو پيدا است يا نه، بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد و آب را به پوست هم برساند.

مسأله ٢٤٨- شستن توى بينى ومقدارى از لب و چشم كه در وقت بستن ديده نمى‌شود واجب نيست، ولى براى آن كه يقين كند از جايى كه بايد شسته شود چيزى باقى نمانده، واجب است مقدارى از آنها را هم بشويد و كسى كه نمى‌دانسته بايد اين مقدار را بشويد اگر نداند در وضوهايى كه گرفته اين مقدار را شسته يا نه نمازهايى كه خوانده صحيح است.