توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧٣ - ركوع

مسأله ١٠٣٢- احتياط آنست كه دستهار به زانوها بگذارد.

مسأله ١٠٣٣- هرگاه ركوع را بطور غير معمول بجا آورد، مثلًا به چپ يا راست خم شود، اگرچه دستهاى او به زانو برسد، صحيح نيست.

مسأله ١٠٣٤- خم شدن بايد به قصد ركوع باشد، پس اگر به قصد كار ديگر مثلًا براى كشتن جانور خم شود، نمى‌تواند آن را ركوع حساب كند، بلكه بايد بايستد و دوباره براى ركوع خم شود و به واسطه اين عمل، ركن زياد نشده و نماز باطل نمى‌شود.

مسأله ١٠٣٥- كسى كه دست يا زانوى او با دست وزانوى ديگران فرق دارد، مثلًا دستش خيلى بلند است كه اگر كمى خم شود به زانو مى‌رسد، يا زانوى او پايين‌تر از زانوى ديگران است كه بايد خيلى خم شود تا دستش به زانو برسد، بايد به اندازه معمول خم شود.

مسأله ١٠٣٦- كسى كه نشسته ركوع مى‌كند، بايد خم شود به اندازه‌اى كه صورتش مقابل زانوها برسد و بهتر است كه بقدرى خم شود كه صورت نزديك محل سجده برسد و بهتر آن است كه خم شدن به اندازه‌اى باشد كه كمرش راست شود.

مسأله ١٠٣٧- در ركوع به احتياط واجب بايد، سه مرتبه «سُبْحانَ اللّهِ» يا يك مرتبه «سُبْحانَ رَبِّيَ العَظيمِ وَبِحَمْدِهِ» بگويد و هر ذكرى كفايت نمى‌كند بلكه درتنگى وقت و در حال ناچارى گفتن يك سبحان اللَّه محل اشكال است پس احتياطاً تسبيح كبير را يكبار بگويد.

مسأله ١٠٣٨- ذكر ركوع بايد دنبال هم و به عربى صحيح گفته شود ومستحبّ است آن را سه يا پنج يا هفت مرتبه بلكه بيشتر بگويند.

مسأله ١٠٣٩- در ركوع بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و در ذكر مستحبّ هم اگر آن را به قصد ذكرى كه براى ركوع دستور داده‌اند، بگويد بنابر احتياط واجب، آرام بودن بدن لازم است.

مسأله ١٠٤٠- اگر موقعى كه ذكر واجب ركوع را مى‌گويد بى‌اختيار به قدرى‌حركت كند كه ازحال آرام بودن بدن خارج شود، بايد ساكت شود و بعد از آرام گرفتن بدن، دوباره ذكر را بگويد ولى اگر كمى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج نشود يا انگشتان را حركت دهد اشكال ندارد.