توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٢٢ - نيّت زكاة

دادن مخارجش بر او واجب باشد، در صورتى كه بتواند مخارج آن زن را بدهد وبذل هم نمايد يا اگر بذل ننمايد ممكن باشد او را اجبار به بذل نفقه نمايند نمى‌شود به آن زن زكاة داد.

مسأله ١٩٦٩- زن مى‌تواند به شوهر فقير خود زكاة بدهد، اگرچه شوهر زكاة را صرف مخارج خود آن زن نمايد.

مسأله ١٩٧٠- سيّد نمى‌تواند از غير سيّد زكاة بگيرد، ولى اگر خمس وساير وجوهات كفايت مخارج او را نكند و از گرفتن زكاة ناچار باشد، مى‌تواند از غير سيّد زكاة بگيرد، و ناچار بنابراحتياط كسى است كه با فرض دسترسى به خمس وساير وجوهات كفايت زندگانى روزمرّه او را ننمايد و احتياط واجب اقتصار كردن بر گرفتن زكاة بقدر رفع ضرورت يوميّه است.

مسأله ١٩٧١- به كسى كه معلوم نيست سيّد است يا نه، مى‌شود زكاة داد.

نيّت زكاة

مسأله ١٩٧٢- انسان بايد زكاة را به قصد قربت يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم بدهد و در نيّت معيّن كند كه آنچه را مى‌دهد زكاة مال است يا زكاة فطره، ولى‌اگر زكاة گندم و جو بر او واجب باشد، لازم نيست معيّن كند چيزى را كه مى‌دهد زكاة گندم است يا زكاة جو.

مسأله ١٩٧٣- كسى كه زكاة چند مال بر او واجب شده، بهتر آن است كه در وقت دادن زكاة به وسيله نيّت هر يك را تعيين نمايد مگر از جنسهاى مختلف باشد كه هر جنسى انصراف به جنس خود دارد. مثلًا اگر گندم و جو هر دو به نصاب رسيد و از هر دو آن زكاة پرداخت كرد، هر كدام از جو و گندم منصرف به جنس خودش مى‌باشد.

پس بايد در غير جنس خود تعيين نمايد.

مسأله ١٩٧٤- اگركسى را وكيل كند كه زكاة مال او را بدهد، واجب است بر او وقتى كه زكاة را به فقير مى‌دهد، از طرف مالك نيّت زكاة كند و احتياط واجب آن است كه مالك هم در حال دادن به وكيل نيّت كند.