توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٩٨ - ١ - شك در چيزى كه محلّ آن گذشته است

مسأله ١١٧٥- اگر يكى از شكهاى باطل براى انسان پيش آيد، نمى‌تواند نماز را به هم بزند، بلكه بايد به قدرى فكر كند تا شك مستقرّ شود و بعد از آن نماز را به هم بزند.

شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد

مسأله ١١٧٦- شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرار است:

اوّل شك در چيزى كه محلّ بجا آوردن آن گذشته است، مثل آن كه در تشهّد شك كند كه سجده را بجا آورده يا نه.

دوم شكّ بعد از سلام نماز.

سوم شك بعد از گذشتن وقت نماز.

چهارم شك كثير الشك يعنى كسى كه زياد شك مى‌كند.

پنجم شك امام در شماره ركعتهاى نماز در صورتى كه مأموم شماره آنها را بداند و همچنين شكّ مأموم در صورتى كه امام شماره ركعتهاى نماز را بداند.

ششم شك در نماز مستحبّى.

١- شك در چيزى كه محلّ آن گذشته است‌

مسأله ١١٧٧- اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه، مثلًا شك كند كه حمد خوانده يا نه، چنانچه مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد نشده، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد و اگر مشغول كارى‌كه بايد بعد از آن انجام دهد شده، بشكّ خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٧٨- اگر در بين خواندن آيه‌اى شك كند كه آيه پيش را خوانده يا نه، يا وقتى آخر آيه را مى‌خواند شك كند كه اوّل آن را خوانده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٧٩- اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن، مانند ذكر وآرام بودن بدن را انجام داده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٨٠- اگر در حالى كه به سجده مى‌رود شك كند كه ركوع كرده يا نه، يا شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.