كه نمى‌تواند با دختر او ازدواج كند ولى اگر زنى را عقد نمايد و با او نزديكى كند بعد با مادر او زنا كند، آن زن بر او حرام نمى‌شود و همچنين است اگر پيش از آن كه با او نزديكى كند با مادر او زنا نمايد ولى در اينصورت احتياط واجب آن است كه با دادن طلاق از آن زن جدا شود.

مسأله ٢٤١٣- زن مسلمان نمى‌تواند به عقد كافر درآيد، مرد مسلمان هم نمى‌تواند با زنهاى كافره بطور دائم ازدواج كند ولى صيغه كردن زنهاى اهل كتاب مانند يهود ونصارى مانعى ندارد.

مسأله ٢٤١٤- اگر با زنى كه در عدّه طلاق رجعى است زنا كند، آن زن بر او حرام مى‌شود و اگر با زنى كه در عدّه متعه يا طلاق بائن يا عدّه وفات است زنا كند، بعداً مى‌تواند او را عقد نمايد اگرچه احتياط مستحبّ آن است كه با او ازدواج نكند ومعناى طلاق رجعى وطلاق بائن وعدّه متعه وعدّه وفات در احكام طلاق گفته خواهد شد.

مسأله ٢٤١٥- اگر با زن بى‌شوهرى كه در عدّه نيست زنا كند، بعداً مى‌تواند آن زن را براى خود عقد نمايد ولى احتياط مستحبّ آن است كه صبر كند تا آن زن حيض ببيند بعد او را عقد نمايد و همچنين است اگر ديگرى بخواهد آن زن را عقد كند.

مسأله ٢٤١٦- اگر زنى را كه در عدّه ديگرى است براى خود عقد كند، چنانچه مرد و زن يا يكى از آنان بدانند كه عدّه زن تمام نشده وبدانند عقد كردن زن در عدّه حرام است، آن زن بر او حرام مى‌شود اگرچه مرد بعد از عقد با آن زن نزديكى نكرده باشد.

مسأله ٢٤١٧- اگر زنى را براى خود عقد كند و بعد معلوم شود كه در عدّه بوده چنانچه هيچكدام نمى‌دانسته‌اند زن در عدّه است ونمى‌دانسته كه عقد كردن زن در عدّه حرام است، در صورتى كه مرد با او نزديكى كرده باشد، آن زن بر او حرام مى‌شود.

مسأله ٢٤١٨- اگر انسان بداند زنى شوهر دارد و با او ازدواج كند، بايد از او جدا شود ونمى‌تواند بعداً هم او را براى خود عقد كند.

مسأله ٢٤١٩- زن شوهر دار اگر زنا بدهد بر شوهر خود حرام نمى‌شود و چنانچه توبه نكند وبر عمل خود باقى باشد، بهتر است كه شوهر او را طلاق دهد ولى بايد مهرش را بدهد.