توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٨ - شرائط وضو

مسأله ٢٨٠- در حوضى كه مثلًا يك آجر يا يك سنگ آن غصبى است وضو به نحو ترتيبى صحيح است ولى در مقدار غصبى اگر تصرف بشود فعل حرام نموده است.

مسأله ٢٨١- اگر در صحن يكى از امامان يا امامزادگان كه سابقاً قبرستان بوده حوض يا نهرى بسازند، چنانچه انسان نداند كه زمين صحن را براى قبرستان وقف كرده‌اند وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشكال ندارد.

شرط ششم آن كه اعضاء وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد.

مسأله ٢٨٢- اگر پيش از تمام شدن وضو جايى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود وضو صحيح است.

مسأله ٢٨٣- اگرغير از اعضاء وضو جايى از بدن نجس باشد وضو صحيح است ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط مستحب آن است كه اول آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد.

مسأله ٢٨٤- اگر يكى از اعضاء وضو نجس باشد بعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده، وضو باطل است، و اگر مى‌داند ملتفت بوده، يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه وضو صحيح است، و در هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد.

مسأله ٢٨٥- اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخم است كه خون آن بند نمى‌آيد و آب براى آن ضرر ندارد، بايد در آب كر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد، بعد به دستورى كه گفته شد وضوى ارتماسى بگيرد.

شرط هفتم آن كه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.

مسأله ٢٨٦- هرگا وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى‌شود، بايد تيمّم كند ولى اگر براى وضو و تيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد.

مسأله ٢٨٧- كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند، اگر به قصد قربت يا براى كار مستحبّى مثل خواندن قرآن و همچنين براى خواندن آن نماز وضو بگيرد صحيح است ولى اگر براى خواندن آن نماز وضو بگيرد و قصد قربت براى او حاصل نشود باطل است.