اوّل تا غروب روز دهم بماند، بايد نماز را تمام بخواند و نيز اگر مقصودش اين باشد كه از ظهر روز اوّل تا ظهر روز يازدهم بماند واجب آن است كه نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣٤٦- مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در جايى بماند، در صورتى بايد نماز را تمام بخواند كه بخواهد تمام ده روز را در يكجا بماند پس اگر بخواهد مثلًا ده روز در نجف وكوفه بماند، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٤٧- مسافرى كه بخواهد ده روز در محلّى بماند، اگر از اوّل قصد داشته باشد كه در بين ده روز باطراف آنجا برود، چنانچه جايى كه مى‌خواهد برود به قدرى دور باشد كه از آنجا صداى اذان آن محلّ را نشنود، اگرچه بخواهد همان روزى كه مى‌رود برگردد، بايد در تمام ده روز نماز را شكسته بخواند و احتياط مستحبّ آن است كه نماز را هم تمام و هم شكسته بخواند و اگر به اين مقدار دور نباشد بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣٤٨- مسافرى كه تصميم ندارد ده روز در جايى بماند مثلًا قصدش اين است كه اگر رفيقش بيايد، يا منزل خوبى پيدا كند، ده روز بماند بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٤٩- كسى كه تصميم دارد، ده روز در جايى بماند، اگر چه احتمال بدهد كه براى ماندن او مانعى برسد، بايد نماز را تمام بخواند در صورتى كه احتمالش مورد اعتناء مردم نباشد.

مسأله ١٣٥٠- اگر مسافرى بداند كه مثلًا ده روز يا بيشتر به آخر ماه مانده وقصد كند كه تا آخر ماه در جايى بماند، بايد نماز را تمام بخواند، و نيز اگر نداند تا آخر ماه چقدر مانده وقصد كند كه تا آخر ماه بماند، اگر از موقعى كه قصد كرده تا آخر ماه ده روز يا بيشتر باشد وواقعاً قصد ده روز را كرده بايد نماز را تمام بخواند. ولى در صورتى كه قصد اقامه تا آخر ماه را دارد ولى نمى‌داند ماه تمام است تا ده روز شود بايد نماز را شكسته بخواند و در دو صورت اخير احتياط به جمع استحباب دارد.

مسأله ١٣٥١- اگر مسافر قصد كند ده روز در جايى بماند، چنانچه پيش از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، يا مرددّ شود كه آنجا بماند يا جاى ديگر برود، بايد نماز را شكسته بخواند، و اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، يا مرددّ شود، تا وقتى در آنجا هست بايد نماز را تمام بخواند.