توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٢١ - نماز مسافر

مسأله ١٣٠٩- اگر به قصد تفريح وگردش مسافرت كند، حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٠- اگر براى لهو وخوش‌گذرانى به شكار رود، نمازش تمام است و چنانچه براى تهيّه معاش شكار رود، نمازش شكسته است و اگر براى كسب وزياد كردن مال برود، احتياط واجب آن است كه نماز را هم شكسته وهم تمام بخواند، ولى بايد روزه نگيرد گرچه در روزه هم اگر احتياط كند بسيار خوب است.

مسأله ١٣١١- كسى كه براى معصيت سفر كرده، موقعى كه از سفر برمى‌گردد اگر توبه كرده، بايد نماز را شكسته بخواند و همچنين است اگر توبه نكرده، بايد شكسته بخواند مگر اين كه در برگشتن هم قصد معصيت كند يا برگشتن آن هم جزو سفر قبلى حساب شود.

مسأله ١٣١٢- كسى كه سفر او سفر معصيت است، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد، چنانچه باقيمانده راه هشت فرسخ باشد، يا چهار فرسخ باشد وبخواهد برود وبرگردد بعد از شروع به سفر مباح، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٣- كسى كه براى معصيت سفر نكرده، اگر در بين راه قصد كند كه بقيّه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند ولى نمازهايى را كه شكسته خوانده صحيح است.

شرط ششم آن كه از صحرا نشينهايى نباشد كه در بيابان‌ها گردش مى‌كنند و هر جا آب و خوراك براى خود وحشَمشان پيدا كنند مى‌مانند و بعد از چندى به جاى ديگر مى‌روند و صحرا نشينها در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١٣١٤- اگر يكى از صحرا نشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه حيواناتشان سفر كند چنانچه سفر او هشت فرسخ باشد، بايد نمازش را شكسته بخواند اگر خانه‌اش به همراه نباشد وگرنه بنابر احتياط واجب نماز را هم شكسته وهم تمام بخواند.

مسأله ١٣١٥- اگر صحرا نشين براى زيارت يا حج يا تجارت و مانند اينها مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند.