توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٨٧ - روزههاى حرام و مكروه

مسأله ١٧٥٠- اگر اوّل ماه رمضان براى كسى ثابت نشود وروزه نگيرد، چنانچه دو مرد عادل بگويند كه شب پيش ماه را ديده‌ايم، بايد روزه آن روز را قضا نمايد.

مسأله ١٧٥١- اگر در شهرى اوّل ماه ثابت شود، براى مردم شهر ديگر فائده ندارد، مگر آن كه دو شهر با هم نزديك باشند، يا انسان بداند كه افق آنها يكى است.

مسأله ١٧٥٢- اوّل ماه به تلگراف ثابت نمى‌شود، مگر دو شهرى كه از يكى به ديگرى تلگراف كرده‌اند، نزديك يا هم افق باشند وانسان بداند كه تلگراف از روى حكم حاكم شرع يا شهادت دو مرد عادل بوده است.

مسأله ١٧٥٣- روزى را كه انسان نمى‌داند آخر رمضان است يا اوّل شوّال بايد روزه بگيرد ولى اگر پيش از مغرب بفهمد كه اوّل شوّال است بايد افطاركند.

مسأله ١٧٥٤- اگر زندانى نتواند به ماه رمضان يقين كند، بايد به گمان عمل نمايد و اگر آن هم ممكن نشد، هر ماهى را كه روزه بگيرد، صحيح است ولى بايد بعد از گذشتن يازده ماه از ماهى كه روزه گرفته، دوباره يك ماه روزه بگيرد.

روزه‌هاى حرام و مكروه‌

مسأله ١٧٥٥- روزه عيد فطر وقربان، حرام است و نيز روزى را كه انسان نمى‌داند آخر شعبان است يا اوّل رمضان، اگر به نيّت اوّل رمضان روزه بگيرد حرام مى‌باشد.

مسأله ١٧٥٦- اگر زن به واسطه گرفتن روزه مستحبّى حقّ شوهرش را از بين ببرد، روزه او حرام است و احتياط مستحبّ آن است كه اگر حقّ شوهرش هم از بين نرود، بدون اجازه او روزه مستحبّى نگيرد.

مسأله ١٧٥٧- روزه مستحبّى اولاد اگر اسباب اذيّت پدر ومادر يا جدّ شود، حرام است.

مسأله ١٧٥٨- اگر پسر بدون اجازه پدر روزه مستحبّى بگيرد، و در بين روز پدر او را نهى كند، بايد افطار نمايد.

مسأله ١٧٥٩- كسى كه مى‌داند روزه براى او ضرر ندارد، اگر چه دكتر بگويد ضرر